“เยว่เอ๋อร์ เป็นอะไรไป?”
ชายตรงหน้าสวมชุดอัศวินสีเงินขาว รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ผมดำตาดำ ใบหน้าเย็นชา ทว่าในดวงตากลับมีแววเป็นห่วงเล็กน้อย
เขายื่นมือออกมา คิดจะโอบกอดไป๋เยว่เพื่อปลอบโยน
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวจันทร์ลายเมฆา ผมดำเกล้าขึ้น ใบหน้างดงามอ่อนโยน เอียงตัวหลบมือที่หลงซิงอวี่ยื่นมาเล็กน้อย ดวงตาสีอ่อนราวแก้วผลึกไหววูบ
หลงซิงอวี่ไม่คิดว่าเธอจะหลบ จึงยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
ไป๋เยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนราวสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ “ฉันอยากเจอเฉินเฉิน”
หลังจากหลงซิงอวี่พาเธอออกจากเมืองออดิน ไป๋เยว่ก็ไม่ได้เจอหลงเฮ่าเฉินมานานแล้ว รอบกายของเธอหรือแม้แต่ในสายตา มีเพียงหลงซิงอวี่เท่านั้น
ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เอง หลงซิงอวี่ลดเสียงลง “เฮ่าเฉินเป็นอัศวินผู้กล้าหาญแล้ว ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าหน่วยแสงอรุณ นำทีมออกไปฝึกฝนตามที่ต่าง ๆ นี่เป็นเส้นทางที่เขาต้องเผชิญ ในฐานะพ่อแม่ พวกเราก็ไม่ควรไปรบกวน”