ฝ่ามือเปื้อนเลือดยื่นออกมา รับดาบใหญ่ไว้ในคราเดียว
ดาบอาบเลือดอยู่ก่อนแล้ว เปล่งแสงสีฟ้าเขียว วินาทีที่สัมผัสเลือดบนฝ่ามือนั้น ก็สั่นสะท้านรุนแรงราวกับมีชีวิต
"หึ่ง ๆ ๆ …"
ตัวดาบสั่นสะเทือน แสงฟ้าเขียวเบ่งบาน จวนตระกูลเยี่ยนทั้งหลังสั่นไหวอย่างรุนแรง
ไม่ไกลออกไป ศพไร้ศีรษะในอ้อมกอดของเยี่ยนฉางหลิงพลันลอยขึ้นกลางอากาศ กลายเป็นลำแสงฟ้าเขียวพุ่งตรงไปยังศาลบรรพชนด้านหลังจวน!
บนนภาเหนือศาลบรรพชน ราวกับภาพลวงตาฉายซ้อน ภาพหนึ่งปรากฏเลือนราง
ทุกสายตารวมถึงเยี่ยนหลิงเอ๋อที่สูญเสียสติไปแล้ว ต่างจับจ้องไปยังทิศนั้นโดยไม่รู้ตัว
"ท่านพ่อ…"
เยี่ยนหลิงเอ๋อร้องอุทาน ก้าวไปข้างหน้าอย่างลืมตัว
ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน ภาพลวงตานั้นขยายออก สิ่งที่ปรากฏคือสุสานบรรพชนตระกูลเยี่ยน
ขณะนั้น ในสุสานบรรพชนตระกูลเยี่ยน เยี่ยนฉางเซิงนั่งขัดสมาธิ หลับตาพินิจภายใน กำลังศึกษาคัมภีร์ปราณหมื่นวิถี
ทันใดนั้น พลังหยินอันน่าสะพรึงกลัวพัดกวาดทั่วสุสาน
ลมหยินคำรามก้อง ทั้งที่เป็นยามเช้า สุสานกลับดำมืดลงในชั่วพริบตา
เยี่ยนฉางเซิงเบิกตากว้าง ก็เห็นสุสานตระกูลเยี่ยนพลันขยายใหญ่ขึ้นนับหมื่นเท่า
ณ เบื้องลึกของสุสาน กลุ่มหมอกดำจางหาย เผยให้เห็นสุสานโบราณมากมายที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน ป้ายหลุมศพแต่ละแผ่นแผ่ไอสะกดขวัญ ทำให้เยี่ยนฉางเซิงใจสะท้าน
"ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้น"
"ด้านหลังสุสานยังมีสุสานใหญ่ สุสานนับไม่ถ้วน?"
เยี่ยนฉางเซิงก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว
เขาอยากเห็นให้ชัดว่าบนป้ายหลุมศพเหล่านั้นเขียนอะไรไว้ แต่กลับพบว่าไม่ว่าจะเดินอย่างไร ก็เข้าใกล้สุสานใหญ่ในความมืดไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงตัวอักษรบนป้าย