"ตูม…"
"ปัง…"
ประกายเลือดปรากฏวาบ หน้าอกของหลิวไคหยวนยุบลงทันใด เบื้องหลังมีละอองเลือดระเบิดเป็นฝ้า หมัดของเยี่ยนหลิงเอ๋อทะลวงอกจากด้านหน้าไปโผล่ด้านหลัง
"แค่ก…"
ร่างของหลิวไคหยวนสั่นสะท้าน อ้าปากพ่นโลหิตกองใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งไปที่เยี่ยนหลิงเอ๋อ แววตาหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว
กระทั่งตายเขาก็ยังไม่กล้าเชื่อว่าตนมีชีวิตมาหนึ่งร้อยปี สุดท้ายจะมาตายด้วยน้ำมือเด็กสาวไร้เดียงสาเช่นนี้
"เป็นไป… ได้อย่างไร…"
ในที่สุดเขาเอ่ยออกมาได้เพียงสี่คำ พลังบ้าคลั่งในร่างก็ปะทุ ร่างกายทั้งร่างระเบิดออก ณ ที่นั้น ชิ้นเนื้อและเลือดสาดเลอะร่างเยี่ยนหลิงเอ๋อไปทั่ว
"นี่มัน…"
เฉินหมิงไห่บรรพชนแห่งตระกูลเฉินที่กำลังจะพุ่งเข้ามาข้างหลังเห็นดังนั้น ก็ตกใจจนถอยกรูด
เมื่อเห็นสภาพการตายอันน่าอเนจอนาถของหลิวไคหยวน เขาจะกล้าลงมืออีกได้อย่างไร?
ในยามนี้ สายตาที่เขามองเยี่ยนหลิงเอ๋อมีเพียงความหวาดกลัว
ไม่ใช่แค่เขา ทุกคนในที่นั้นล้วนสูดลมหายใจเย็นวาบ
คนที่ยังมีชีวิตของสองตระกูลเฉินและหลิว บางคนถึงกับปัสสาวะราดเพราะความกลัวอยู่ตรงนั้น
นั่นคือบรรพชนแห่งตระกูลหลิว ผู้ที่มีระดับพลังบำเพ็ญสูงสุดในเมืองซานเสียนั่นนะ
ถึงจะเป็นยอดฝีมือขั้นแปด ระดับฝึกปราณขั้นสูงแท้ ๆ แต่กลับต้านทานเพียงหนึ่งหมัดมิได้ สังเวยชีวิตลงเช่นนี้!
ในที่นี้จะมีผู้ใดเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าคนบ้าอีก?
"ข้าจะทุบพวกเจ้าให้ตาย…"
ในตอนนี้ เยี่ยนหลิงเอ๋อคลุ้มคลั่งจากการสังหารอย่างเต็มที่แล้ว
นางตาแดงก่ำ ไม่สนใจสิ่งใด พุ่งสังหารผู้คนของสองตระกูลเฉินและหลิวที่เหลืออีกครั้ง
"หยุดเดี๋ยวนี่!"
ทว่าขณะนั้น เสียงตวาดลั่นก็ดังขึ้น
จางหมาอีที่ไม่ได้ลงมือมาตลอดย่างเท้าเข้ามาหนึ่งก้าว พลังไร้รูปในฟ้าดินแผ่ปกคลุมลงมา
ตูม พื้นดินใต้เท้าเยี่ยนหลิงเอ๋อแตกกระจาย ประหนึ่งมีภูเขาลูกมหึมากดทับบนร่างนาง กระทั่งแผ่นอิฐใต้ฝ่าเท้าสองข้างก็มิอาจทานรับพลังนี้ไว้ได้ แตกพังอยู่ตรงนั้น เท้าทั้งสองจมลึกลงไป โคลนกลบถึงหัวเข่า