"หลิงเอ๋อ... เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
ท่ามกลางคำถามของท่านปู่และสายตาอันสงสัยของทุกคน สวีจือเหยามิได้ตอบ เพียงแต่เดินเข้าไปหาเยี่ยนหลิงเอ๋ออย่างระมัดระวัง
มองดูบาดแผลฉกรรจ์ที่นองเลือดบนหลังของเยี่ยนหลิงเอ๋อ หมัดที่เกือบถูกดาบฟันแหลก และบาดแผลทะลุอกอันเยียบเย็น นางผู้เป็นแม่ก็รู้สึกได้ถึงมือที่สั่นเทา หัวใจราวกับมีเลือดหยดลง
"ท่านแม่... หลิงเอ๋อไม่เป็นไร!"
"เพียงแต่คันตามตัวยิ่งนัก มือก็คันด้วย!"
เยี่ยนหลิงเอ๋อวางดาบใหญ่ลง ในจังหวะที่ดาบร่วงหล่น พื้นดินถึงกับสะเทือน
นางยกหมัดขึ้น ก็เห็นนิ้วทั้งห้าที่โชกเลือดและเกือบถูกตัดขาด เกิดสะเก็ดเป็นชั้นบาง ๆ แล้ว
บาดแผลที่หมัดใกล้จะหายดีแล้ว
ขณะเดียวกัน นางก็เกาบาดแผลที่หน้าอก และเกาที่หลัง
สวีจือเหยาจ้องมองดูพลันรูม่านตาหดลง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ก็เห็นว่าบาดแผลทะลุอก และบาดแผลมีดบนหลังที่ลึกถึงกระดูก บัดนี้ล้วนตกสะเก็ดและใกล้จะสมานกันแล้ว
"นี่... นี่คือความเร็วในการฟื้นฟูของผู้ฝึกกายาเทพมารงั้นหรือ?"
สวีจือเหยาอ้าปากน้อย ๆ สูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอดด้วยความตกใจ สีหน้าดุจเห็นผี
"ดูท่าแล้ว หลิงเอ๋อฝึกวิชาหลอมกายที่ไม่ธรรมดาแน่นอน!"
"แต่เพียงขั้นหกแห่งการฝึกกายา กลับมีความเร็วในการฟื้นฟูเทียบเท่าระดับก่อนฟ้าได้ เกรงว่าคงมีเพียงสำนักเต๋าอมตะเท่านั้นที่สืบทอดวิชาเช่นนี้ได้!"
"จือเหยา ช่วงนี้หลิงเอ๋อไปพบวาสนาอะไรมาหรือไม่?"
เยี่ยนป้าเทียนก็เข้ามาใกล้ ระหว่างที่พูด การสู้รบทางด้านนั้นก็ยุติลงแล้ว ทุกคนในตระกูลเยี่ยนต่างมารวมตัวกัน
โดยเฉพาะเหล่ารุ่นเยาว์ในรุ่นเดียวกับเยี่ยนหลิงเอ๋อ ผู้ซึ่งลากสังขารที่บาดเจ็บหนักมา ต่างก็มองเยี่ยนหลิงเอ๋อด้วยความสงสัย ในดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา