“ท่านอาเล็ก นี่มัน…”
เยี่ยนฉุนเซี่ยวหวาดสะท้านในใจ เงยหน้ามองเยี่ยนฉางเซิง
“นี่คืออิทธิพลของบาปสวรรค์ โทษพวกเจ้าไม่ได้!”
“น่าเสียดาย หลิงเอ๋อร์ของข้าคงต้องชอกช้ำระกำใจเพราะการกระทำเช่นนี้!”
“จริงสิ ฉุนเซี่ยว เหตุใดลมปราณในกายเจ้าจึงประหลาดเช่นนี้?”
เมื่อเห็นเยี่ยนฉุนเซี่ยวคืนสติ เยี่ยนฉางเซิงก็ชักมือใหญ่กลับ หยุดพลังชำระจิตของไข่มุกตรึงสวรรค์ พลางขมวดคิ้วถาม
“ท่านอาเล็ก… ข้า…”
ใจเยี่ยนฉุนเซี่ยวรัดรึง เอ่ยถึงเรื่องฐานแห่งพรหมลิขิตปราณเลือดอีกครั้ง
ครั้นเล่าจบ เยี่ยนฉางเซิงก็ส่งจิตวิญญาณสัมผัสเข้าไปตรวจสอบอย่างละเอียดอีกหน แล้วจึงประสานมือไพล่หลัง
“ที่แท้ก็เช่นนี้!”
“ฉุนเซี่ยว ไม่ต้องหวาดหวั่น ในที่สุดแล้วเจ้าก็โชคดี ไม่อาภัพเท่าหลิงเอ๋อร์!”
“แม้ผู้คนมักกล่าวขานถึงอสูรสังหารเลือด ราวกับทั้งสองเป็นสิ่งเดียวกัน ทว่าในข้อหนึ่งนั้น เจ้าต้องเข้าใจให้แจ้ง!”
“คนเราบางคราก็หาใช่คน ปิศาจบางคราก็หาใช่ปิศาจ!”
“ปราณสังหารก็ดี ปราณวิญญาณก็ดี สุดท้ายก็เป็นเพียงการสำแดงแห่งพลังต้นกำเนิด ดุจดาบเล่มหนึ่งในมือเจ้า!”
“ดาบเล่มนี้ในมือเจ้า จะใช้สังหารคน หรือใช้ช่วยคน ล้วนแล้วแต่ความคิดชั่วขณะของเจ้า!”
“บัดนี้ข้าเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ว่าเทียนเหรินแห่งถ้ำสวรรค์ทะเลโลหิตนั้น แท้จริงก็คือผู้น่าสงสารผู้หนึ่ง”
“ชั่วชีวิตของเขา ไม่อาจพ้นการเข่นฆ่า หลั่งเลือดทั่วหล้า นี่คือเต๋าของเขา การได้เป็นอสูร ก็เป็นเพียงชะตาของเขา!”
“สืบทอดของเขาแบ่งเป็นสองส่วน หนึ่งคือสืบทอดแห่งอสูร หนึ่งคือสืบทอดมหาวิถี!”
“สิ่งที่เจ้าได้รับ แท้คือสืบทอดมหาวิถีพลังสังหารนี้หาได้ขัดแย้งกับวิถีดาบของเจ้าไม่”
“หากจำต้องเรียกว่าขัดแย้ง ก็เพียงเพราะฐานแห่งพรหมลิขิตสองประเภท มวลกายคนเดียวมิอาจบรรจุได้ เรื่องนี้ก็มิใช่เรื่องยากเกินแก้!”
ถอนใจแผ่วเบา เยี่ยนฉางเซิงพรรณนาอย่างช้าแจ่ม ชัดเจนว่ามีหนทางแก้ไขแล้ว
“ท่านอาเล็ก ข้าควรทำเช่นไร?”
เยี่ยนฉุนเซี่ยวคุกเข่าขอคำชี้แนะ
“ข้าจักถ่ายทอดเคล็ดวิชาหนึ่งให้เจ้า มันคือเทพญาณของพุทธศาสนา นามว่าทาสสังหารวัชระ หรือเรียกอีกนามว่าวัชระตาเดือด!”