"หาไม่พบ!"
"หากข้าคาดไม่ผิด นางคงออกจากโลกใบนี้ไปแล้ว!"
"มิเช่นนั้นข้าย่อมไร้ซึ่งสัมผัสรับรู้ใด ๆ!"
ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน ชิงหมิงส่ายศีรษะเล็กน้อย
"ออกไปแล้ว เป็นไปได้อย่างไร?"
ผู้คนพากันมองหน้ากันเลิกลั่ก แม้จะไม่เชื่อนัก แต่ก็จำต้องรับความจริงข้อนี้
ชิงหมิงกับเยี่ยนหลิงเอ๋อได้ทำพันธสัญญาชีวิตร่วมกัน หากเยี่ยนหลิงเอ๋อตาย นางก็ไม่มีทางรอด พันธสัญญานี้มิใช่แค่โลกนี้ซึ่งมีอาณาเขตเพียงไม่กี่หมื่นลี้ ต่อให้ไกลกว่าห้าหมื่นลี้ นางก็ยังสัมผัสได้
แต่ตอนนี้ผ่านมาถึงสามเดือนแล้วยังหาไม่พบ จึงมีคำอธิบายเพียงข้อเดียวคือ เยี่ยนหลิงเอ๋อจากโลกนี้ไปแล้วจริง ๆ
"แต่นี่คือถ้ำสวรรค์ทะเลโลหิต นางจะออกไปได้อย่างไร?"
"ใช่แล้ว ท่านอาเล็กทำนายไว้ว่า ที่นี่เหมือนจะมีสองมรดกสืบทอด หรือว่า พี่หลิงเอ๋อได้รับสืบทอดมรดกของอสูรนั่นแล้ว ก็เหมือนข้าที่สามารถควบคุมทางเข้าออกของสถานที่นี้ได้?"
เยี่ยนฉุนเซี่ยวพึมพำเสียงเบา พลันดวงตาเปล่งประกาย "เป็นเช่นนั้นแน่ ไปเถิด พวกเราออกไปก่อน แล้วรีบแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านอาเล็กทราบ!"
ขณะนี้ พลังบำเพ็ญของทุกคนต่างทะลวงเข้าสู่ระดับสร้างฐานแล้ว คงอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไร้ความหมาย
ทุกคนพยักหน้า หลังจากเยี่ยนฉุนเซี่ยวเปิดทางออกของถ้ำสวรรค์ทะเลโลหิต ก็พากันกลับ
"ท่านอาเล็ก... ในถ้ำสวรรค์ทะเลโลหิตหาพี่หลิงเอ๋อไม่พบ นางเหมือนจะออกไปแล้ว!"
"ท่านมีข่าวของพี่หลิงเอ๋อหรือไม่?"
ไม่นาน ข่าวจากยันต์ส่งข่าวก็ถูกส่งมาถึงเยี่ยนฉางเซิง
เยี่ยนฉางเซิงที่เพิ่งออกจากการเก็บตัวขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วรีบบินตรงไปยังยอดเขาป่าวิหค
"พวกเจ้าก็ไม่ได้ข่าวใด ๆ เลยหรือ?"
ครึ่งชั่วยามต่อมา เยี่ยนฉางเซิงสอบถามอยู่ที่ยอดเขาป่าวิหคครู่หนึ่ง หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครได้รับข่าวเกี่ยวกับเยี่ยนหลิงเอ๋อเลย คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่น
"สงสัยจะจากไปเมื่อสามเดือนก่อน แล้วไฉนถึงไร้ซึ่งร่องรอยใด ๆ ?"
เยี่ยนฉางเซิงกลับไปยังเรือนเล็กหลังหนึ่งโดยลำพัง ซึ่งเป็นเรือนที่ยอดเขาป่าวิหคจัดไว้ให้เขาโดยเฉพาะ
จากนั้น เขาก็นำยันต์ส่งข่าวออกมาติดต่อกับฝั่งสำนักสวรรค์
"บรรพชนฉางเซิง พวกเราก็ไม่มีสัมผัสใด ๆ เช่นกัน เรื่องนี้ไม่ทราบเลย!"