"โอ้โห ถ้าไม่พูดออกไป ใครจะเชื่อว่านี่คือเด็กที่อายุไม่ถึงขวบ?"
"สมแล้วที่เกิดจากฟ้าดิน จักรพรรดิแห่งปฐพี เจ้าตัวน้อยพิกลจริงแท้!"
เยี่ยนฉางเซิงอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยกับเจิ้งชิงซื่อและป่าวิหคพลางหัวเราะ
"ใช่แล้ว เด็กคนนี้อายุไม่ถึงขวบ แต่กระดูกและรากฐานก็เติบโตเกือบสมบูรณ์แล้ว พรสวรรค์ไม่ด้อยไปกว่าเจ้าฉุนเซี่ยวเลย ถึงเวลาต้องเริ่มฝึกแล้ว!"
"ถูกต้อง ไม่ควรรออีกต่อไป เด็กคนนี้มีชะตาสวรรค์อยู่กับตัว จะปล่อยให้ชักช้าไม่ได้!"
ทั้งสองพยักหน้าต่อเนื่อง พลางเสนอความเห็นอยู่ข้าง ๆ
"ฮ่า ๆ ๆ ... ใช่ ถึงเวลาฝึกแล้ว!"
"หวงเอ๋อร์ ท่านอาเล็กจะพาเจ้าไปหาพี่สาวน้อยของเจ้าเดี๋ยวนี้!"
"กลับมาแล้ว ท่านอาเล็กจะสอนเจ้าให้ฝึกฝนดีหรือไม่?"
เยี่ยนฉางเซิงหัวเราะลั่นพลางบีบจมูกของเด็กน้อย
เด็กน้อยนี้คือบุตรที่เพิ่งเกิดใหม่ของเยี่ยนฉางหลิง นามว่าเยี่ยนหวง
ตั้งแต่เกิดมาจนบัดนี้ก็เพียงครึ่งปีเศษ อายุไม่ถึงขวบดี แต่กลับเติบโตจนดูเหมือนเด็กอายุหกเจ็ดขวบแล้ว
แม้แต่เยี่ยนฉางเซิงเองก็ต้องยอมรับว่า นี่ช่างเป็นเด็กประหลาดอย่างแท้จริง
"ดีเลย ๆ ... ในที่สุดหวงเอ๋อร์ก็จะได้ฝึกฝนแล้ว!"
เมื่อได้ยินคำของเยี่ยนฉางเซิง เด็กสาวน้อยก็ตบมือขาวอวบไม่หยุด สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"ไปกันเถิด!"
เยี่ยนฉางเซิงไม่พูดพล่ามทำเพลง กวักมือเรียกเจิ้งชิงซื่อและพรรคพวกเพื่อมุ่งหน้าไปยังยอดเขาอมรม่วง
แต่กลับเห็นว่าฉู่หลิงเฟิงที่อยู่ไม่ไกลยืนนิ่งไม่ขยับ ดูเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดลอย ตกอยู่ในภวังค์
สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
พึงรู้ว่า ผู้ที่อยู่ในขั้นจื่อฝู่ถึงจะได้รับขนานนามว่าเป็นผู้บรรลุ มิใช่เรียกกันสุ่มสี่สุ่มห้า
ที่เรียกว่าผู้บรรลุ ใจที่แท้เป็นหนึ่งดั่งเดิม ไม่ถูกรบกวน เหตุใดจึงวิญญาณหลุดลอย เหม่อซื่อบื้อใบ้ได้?
"เขาเป็นอะไรไป?"
เมื่อตระหนักว่าฉู่หลิงเฟิงอาจเกิดเรื่องใหญ่บางอย่าง เยี่ยนฉางเซิงก็อดไม่ได้ที่จะถามเจิ้งชิงซื่อและป่าวิหคที่อยู่ข้าง ๆ
"จะเป็นอะไรไปได้? ใต้หล้านี้ เว้นแต่คนผู้นั้นแล้ว ใครจะทำให้คนผู้นี้เป็นเหมือนคนโง่ได้?"
เจิ้งชิงซื่อเบ้ปาก!
"ใช่แล้ว เห็นกระบี่เล็กในมือเขาไหม"