ฟ้ากลมปฐพีเหลี่ยม ต่างมีกฎเกณฑ์ของตน
ภายใต้ภัยพิบัติอัสนี ผู้ใดที่มิใช่เจ้าตัวจะเข้าแทรกแซงมิได้
แม้แต่ศาสตราเทวะที่มิใช่ของตนเอง หากฤทธาเกินไปและเข้าร่วมภัยพิบัติ ก็จะเรียกภัยทัณฑ์ที่ร้ายกาจกว่าลงมาทำลายทันที
หากเปลี่ยนเป็นผู้บำเพ็ญที่แกร่งกว่ามาช่วยปัดเป่าภัยให้รุ่นหลัง สุดท้ายก็มีเพียงผลลัพธ์คือตายด้วยกัน
ดังนั้น ในภัยพิบัติอัสนีที่แท้จริง ผู้บำเพ็ญอื่นอย่าว่าแต่เข้าแทรกแซง แม้แต่จิตวิญญาณสัมผัสและปราณก็ยังต้องเก็บงำ ไม่กล้าเผยให้ปรากฏแม้แต่น้อย
ทันทีที่ดึงดูดความสนใจของภัยพิบัติได้ ภัยพิบัติที่มุ่งเป้าไปที่พวกเขาก็จะมิใช่พลังแห่งภัยของเจ้าตัว แต่เป็นภัยทัณฑ์ที่เหมาะสมกับระดับของตนเอง
ด้วยเหตุนี้ แม้แต่สามผู้บรรลุขั้นหยวนอิงก็ทำได้เพียงเฝ้าดูด้วยตาเปล่า ไม่อาจมองเห็นสถานะที่แท้จริงของเยี่ยนฉุนซวี่ในขณะนี้ได้เลย
ครั้นเห็นเขาพุ่งเข้าหาภัยพิบัติอัสนีอีกครั้ง ปฏิกิริยาแรกของทุกผู้ล้วนคือเหลือเชื่อ
“ตูมมมม…”
ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน เยี่ยนฉุนซวี่บินไปถึงหน้าก้อนเมฆภัยพิบัติอีกครั้ง
อย่างไม่ต้องสงสัย ทันทีที่เขาเข้าใกล้เมฆอัสนี ภัยพิบัติอัสนีลูกที่สองก็ร่วงลงมา
“ตูม… ตูมมมม…”
ครั้งนี้ เยี่ยนฉุนซวี่มิอาจมีโชคเช่นนั้นอีก กายเนื้อระเบิดเป็นรูเลือดกว่าโหล ร่างแทบปริแตก
ความฮึกเหิมของเขาชะงักค้างบนใบหน้าในพริบตา
“ข้าแม่ง การหลอมจินตันระดับวิถีสวรรค์สมควรตายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
“ภัยพิบัติอัสนีรุนแรงถึงเพียงนี้ แถมยังซ้ำเติมทบเท่าอีก?”
เยี่ยนฉุนซวี่ด่าผรุสวาทในใจ รู้สึกว่าตนเองใกล้จะคลั่ง
ภัยพิบัติอัสนีลูกที่สองนี้รุนแรงกว่าลูกแรกเป็นเท่าตัว
เขาไม่ได้เตรียมใจ เกือบถูกฉีกกระชากเป็นเสี่ยง ๆ
“ตูม” เสียงหนึ่ง ร่างของเยี่ยนฉุนซวี่กระแทกใส่ภูเขาใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปนับสิบลี้ ทำลายล้างภูเขาทั้งลูกจนราบเป็นหน้ากลอง
กายเนื้อของเขาบาดเจ็บซ้ำซ้อน เลือดเก่าพวยพุ่งออกมาอีกคำใหญ่ ร่างแทบแตกกระจาย
“มาอีก!”
เยี่ยนฉุนซวี่พลังที่แท้จริงทั่วร่างเหือดเฉาตั้งแต่โดนภัยพิบัติอัสนีทลายสิ้น