“ตูม……”
ภูเขาถล่มทลาย ผืนดินปริแยก
วิชาดาบระดับจินตันเหรียญหนึ่งลูกได้บดขยี้ภูเขาสูงร้อยจ้างจนราบเป็นหน้ากลอง ทว่าฝุ่นควันที่ตลบฟุ้งทั่วท้องนภา กลับไม่อาจกลบรัศมีที่เจิดจ้าอยู่บนจินตันนั่นได้เลย
ภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกผู้คน ก็เห็นได้ว่าบนจินตันแห่งกระบี่นั้นปรากฏรอยร้าวทั่วทั้งหมด ราวกับจะแตกสลายเมื่อใดก็ได้
ทว่าเมื่อสายธารต้นกำเนิดอสนีบาตสีเงินขาวไหลเวียนผ่าน มันกลับซ่อมแซมกระบี่ที่เล็กเพียงเท่าเล็บมือนี้อย่างรวดเร็ว
ขณะนี้ เมฆอสนีบนท้องฟ้าก็กำลังสลายไปอย่างรวดเร็ว ภัยพิบัติฟ้าครั้งนี้จึงได้ยุติลง
เมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป ราวครึ่งชั่วยาม จินตันแห่งกระบี่นั้นก็พุ่งทะยานขึ้น ลัดฟ้าร้อยลี้ วกกลับเข้าสู่ร่างของเยี่ยนฉุนซวี่
ในชั่วพริบตา เยี่ยนฉุนซวี่ก็ลืมเนตรขึ้น พลังกระบี่สองสายพุ่งทะลวงอากาศ บดขยี้หินผาขนาดมหึมาที่อยู่ไกลร้อยจ้างจนแหลกละเอียด
ร่างที่เนื้อหนังฉีกขาดพรุนพรุนของเขา บัดนี้สั่นสะท้านรุนแรง พลังแท้จริงแห่งจินตันอันมหาศาลกับต้นกำเนิดอสนีบาตได้ไหลเวียนไปทั่วร่าง ซ่อมแซมบาดแผลของเขาอย่างรวดเร็ว
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ เขาที่อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง อาการบาดเจ็บทั่วร่างก็ฟื้นคืนมาได้ส่วนหนึ่ง ในที่สุดก็ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นได้
เมื่อเห็นเขาลุกขึ้นมาจากพื้น สายตาของทุกผู้คนในที่นั้นก็จับจ้องไปยังตัวเขาไม่วางตา
รวมถึงผู้เฒ่ามารขั้นหยวนอิงทั้งสามนั่นด้วย ทุกคนล้วนอดกลืนน้ำลายไม่ได้
แม้กระทั่งนี้ยังรอดชีวิตได้อีก ช่างไร้ซึ่งเหตุผลโดยแท้!
บุตรแห่งสวรรค์ นี่จะต้องเป็นบุตรแห่งสวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัย
ก็อย่างที่เขาพูดไว้ เป็นพวกที่ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่ตาย
ยามปกติ ผู้ฝึกตนระดับจินตันข้ามภัย จะแม้แต่ภัยอสนีตามระดับขั้นของตนยังทนรับไม่ไหว
แต่เขากลับดีนัก กลับเพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้นจินตัน ก็กล้าเผชิญหน้ากับภัยอสนีระดับขั้นจื่อฝู่ แล้วที่สำคัญยังรอดชีวิตมาได้ ทั้งยังดูเหมือนจะได้ประโยชน์ไม่น้อยอีกด้วย
นี่เรียกว่าอะไร ฆ่าไม่ตายก็แล้วไปเถิด ยังได้ผลตอบแทนกลับคืนมาอีก
ยามนี้ นอกเสียจากโชคชะตาแห่งสวรรค์แล้ว ผู้อื่นก็หาได้มีถ้อยคำใดจะพรรณนาตัวเขาได้อีก