"บุตรแห่งสวรรค์!"
"ฆ่าเท่าไรก็ไม่ตาย?"
ได้ยินคำพูดของเยี่ยนฉุนซวี่ ทุกคนล้วนนิ่งงัน
เจ้าหมอนี่คงสมองมีปัญหากระมัง คิดว่าโลกผู้ฝึกตนเป็นนิทานชาวบ้านในโลกมนุษย์หรืออย่างไร ถึงได้คิดอะไรพิกลแบบนี้ออกมา?
ทว่าผู้ที่สร้างฐานระดับวิถีสวรรค์และหลอมจินตันได้ ย่อมไม่อาจเป็นคนโง่ได้
ถ้อยคำนี้หากออกจากปากผู้อื่น พวกผู้แข็งแกร่งขั้นหยวนอิงสามคนนั้นอาจได้แต่แค่นหัวเราะ แต่ออกจากปากอัจฉริยะไร้เทียมทาน น้ำหนักมันย่อมต่างออกไป
หรือว่า ในโลกนี้จะมีตัวตนเช่นนั้นจริง?
"เฮ้อ... ข้าบอกพวกเจ้า พวกเจ้าอย่าได้ไม่เชื่อเชียวนา!"
"บางเรื่องฟังดูเหลือเชื่อ แต่ความจริงมันก็เป็นเช่นนี้!"
"ก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไป เมื่อไม่เคยเห็นผู้ฝึกตน ใครจะกล้าเชื่อว่าในหล้ามีมนุษย์พิเศษที่ย้ายภูเขาพลิกทะเลได้?"
"อันที่จริง การย้ายภูเขาพลิกทะเล สำหรับผู้ฝึกตนอย่างพวกเรา ก็แค่ดีดนิ้วเท่านั้น นี่ไม่ใช่นิทาน!"
"เช่นกัน สิ่งที่พวกเจ้าไม่เคยเห็น ก็ใช่ว่าจะไม่มี!"
"เมื่อนกบนฟ้าหัวเราะกบในบ่อ ที่มองเห็นฟ้าเพียงเท่าฝ่ามือ นกบนฟ้าตัวนั้นเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าท้องฟ้าของมันกว้างใหญ่เพียงใด ต่อให้ใช้ทั้งชีวิตบินไป มันจะไปได้ไกลสักเท่าไร?"
"พวกเจ้าคิดว่า นกตัวหนึ่ง มันจะมองเห็นภูมิทัศน์ทั่วหล้า ผู้คนพิเศษและเรื่องประหลาดทั้งหมดหรือ?"
"พวกเจ้ากล้ารับประกันหรือ ว่าเรื่องราวในโลกผู้ฝึกตนนี้พวกเจ้าล้วนรู้หมด?"
"พวกเจ้ากล้ารับประกันหรือ ว่าสิ่งที่พวกเจ้าไม่เคยเห็น มันจะต้องไม่มีอยู่จริง?"
สิ้นเสียงเยี่ยนฉุนซวี่ เขาเห็นทุกคนมองเขาด้วยสีหน้าเหมือนมองคนโง่ ใจก็แวบขึ้นมาวูบหนึ่ง คิดว่าตนดีดพิณให้วัวฟัง เป่าควายกลางอากาศเสียแล้ว
แต่พลันเห็นทุกคนมีท่าทีลังเลสงสัย เขาก็รีบฉวยโอกาส พร่ำสอนแนวคิดของตนให้พวกเขาฟังไม่หยุด
ตามคำพูดของเขา ทุกคนในที่นั้นล้วนสั่นสะท้านในใจ
ใช่แล้ว บางคำพูดฟังแล้วน่าขัน แต่มันเป็นเรื่องตลกจริงหรือ?
หากวันนี้ มีคนยืนอยู่ตรงนี้บอกตนเองว่า สักวันหนึ่ง เขาจะต้องหลอมจินตันระดับวิถีสวรรค์ได้แน่ เกรงว่าตนเองคงหัวเราะตาย