ถ้ำสวรรค์ทะเลโลหิตแบ่งเขตแดน ด้านหนึ่งคือดินแดนมรณะ อีกด้านคือแดนโชควาสนา
ผ่านไปครึ่งปีเต็ม เยี่ยนฉุนเซี่ยวแบกเขาเทียนซานแห่งทะเลโลหิต เดินทางไปทั่วหมื่นลี้แห่งแดนโชควาสนา สำนักจื่อหลิงและสองเผ่าอสูร รวมถึงศิษย์สำนักใต้ เขาตามหาได้เกือบหมดแล้ว หากแต่เป้าหมายหลักของเขา เยี่ยนหลิงเอ๋อ กลับไม่พบเจอเสียที
บัดนี้บนเขาเทียนซานแห่งทะเลโลหิตล้วนมีแต่ผู้คนนั่งเต็มไปหมด สิ่งมีชีวิตกว่าแปดสิบตน มีทั้งสองเผ่าอสูรและมนุษย์ ศิษย์กลุ่มพันธมิตรล้วนมารวมตัวอยู่ที่นี่
โดยไม่ทันรู้ตัว เยี่ยนฉุนเซี่ยวก็ย่างกรายเข้าสู่ดินแดนมรณะแล้ว
ทว่าในตำนานเล่าขาน ภาพที่ดินแดนมรณะเต็มไปด้วยอสูรกลับไม่ปรากฏ มีเพียงอสูรสองสามตนให้พบเห็นบ้าง เมื่อเห็นเขาเทียนซานแห่งทะเลโลหิตก็หลบเลี่ยงไปไกล
“เจ้าเด็กพิสดาร!”
ขณะที่เยี่ยนฉุนเซี่ยวยังคงเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายไปทั่วเพื่อตามหาเยี่ยนหลิงเอ๋อ ก็พลันได้ยินเสียงใสดังขึ้น รัศมีโลหิตสายหนึ่งวาบผ่านท้องฟ้าเบื้องไกล
เยี่ยนฉุนเซี่ยวเงยหน้าขึ้นทันที ท่ามกลางสีเลือดนั้นมีพลังร้ายแห่งอสูรทะเลโลหิตที่รุนแรงจนน่าหวาดผวา ทำให้แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นคมกล้า ร่างทั้งร่างตื่นตัวระแวดระวังในบัดดล
ในเวลาเดียวกัน บนเขาเทียนซานแห่งทะเลโลหิต ทุกคนที่กำลังทะลวงขั้นบำเพ็ญอยู่ก็ลืมตาขึ้นทันทีเช่นกัน ต่างมีสีหน้าตื่นตะลึงพรึงเพริดมองไปข้างหน้า รัศมีโลหิตที่พุ่งเข้ามา
“เจ้าเด็กพิสดาร ข้าคนนี้เอง เจ้าตึงไปถึงไหน?”
เยี่ยนหลิงเอ๋อเข้ามาอยู่ตรงหน้า ยิ้มแย้มดั่งบุปผาเอ่ยว่า
เมื่อเห็นหน้าเยี่ยนหลิงเอ๋อชัดเจน ศิษย์สำนักจื่อหลิงและสำนักใต้บนเขาเทียนซาน รวมถึงอัจฉริยะสองเผ่าอสูรต่างก็แอบโล่งใจ
ต้องยอมรับว่า ขณะนี้ร่างของเยี่ยนหลิงเอ๋อแฝงไปด้วยปราณสังหารอันน่าตระหนก น่าพรั่นพรึงไม่แพ้เยี่ยนฉุนเซี่ยว
ดีว่าเป็นพวกเดียวกัน ไม่อย่างนั้นวันนี้เกรงว่าจะหนีการต่อสู้ใหญ่ไม่พ้น
“ที่แท้ก็พี่หลิงเอ๋อ!”
“พี่หลิงเอ๋อ เหตุใดถึงมาอยู่ในที่เช่นนี้?”
เยี่ยนฉุนเซี่ยวพินิจมองเยี่ยนหลิงเอ๋อตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แววตาฉายแวบแห่งความหม่นหมอง ปล่อยเขาเทียนซานที่แบกอยู่ลงกับพื้น