"อ๊วก……ฟู่……"
เยี่ยนหลิงเอ๋อเพิ่งจากไป เยี่ยนฉุนเซี่ยวก็ถึงกับสั่นสะท้านทั้งร่าง อ้าปากกระอักเลือดสดพุ่งออกมา
สีหน้าซีดเผือด ร่างกายปริแตกไม่หยุด มีปราณสังหารดุดันแพร่กระจายออกมา
เมื่อความมืดดับวูบครอบงำ เยี่ยนฉุนเซี่ยวก็ไม่อาจทานทนอีกต่อไป ร่วงหล่นจากกลางอากาศ
"ฉุนเซี่ยว……"
ทุกคนตกใจ รีบพุ่งเข้าไปหา ประคองเขาอย่างมั่นคงทันทีที่ถึงพื้น
"พี่ฉุนเซี่ยว ท่านเป็นอย่างไร ไม่เป็นไรนะ?"
"ใช่ ฉุนเซี่ยว เจ้าเป็นอะไรไป? เหตุใดในร่างจึงมีปราณสังหารน่าสะพรึงเช่นนี้แฝงอยู่?"
เยี่ยนหมิง เยี่ยนจือเซี่ยและคนอื่นทำสีหน้ากังวล ต่างรีบคว้ายาวิเศษผลทิพย์นานาชนิดออกมา ยัดเข้าใส่ปากเยี่ยนฉุนเซี่ยวเพื่อช่วยรักษา
อยู่เนิ่นนาน เยี่ยนฉุนเซี่ยวถึงได้หายใจสะดวกขึ้น นอนซมร่อแร่อยู่ในอ้อมอกพี่ใหญ่เยี่ยนจือฮว่า
"ข้าไม่เป็นไร……นางไว้ชีวิต แม้ปราณเลือดจะทำร้ายร่างเนื้อและเทพญาณของข้า แต่ก็ไม่ถึงแก่ชีวิต รอให้ปราณสังหารนี้สลายไปก็หายแล้ว!"
"พลังกระบี่สวรรค์ของข้าตอนนี้ยังคงต้านทานปราณสังหารนี้ไว้ได้!"
เยี่ยนฉุนเซี่ยวโบกมือ เงยหน้ามองทิศที่เยี่ยนหลิงเอ๋อจากไป แววตาฉายความห่วงใย
"ฉุนเซี่ยว เจ้าก็รู้ หลิงเอ๋อมีชุดโลหิตเกิดติดตัว เจ้าฆ่านางไม่ตายหรอก!"
"บางทีเมื่อครู่เจ้าฟันกระบี่นั้นลงไปสุด อาจแยกนางจากอสูรได้ ไฉนถึงได้ไว้ชีวิต?"
เยี่ยนจือฮว่ามองตามสายตาเขา อดขมวดคิ้วถามไม่ได้
"ไม่……ข้าไม่กล้า!"
"ทีแรกข้าก็คิดเช่นนั้น จึงออกมืออย่างไม่ปราณี!"
"แต่สุดท้ายก็ไม่รู้เพราะอะไร ใจข้าเกิดความตื่นตัว รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง!"
"ไม่ถูกต้องตรงไหนข้าก็อธิบายไม่ถูก รู้เพียงว่า……ข้าดูเหมือนไม่สมควรลงมือกับนาง!"
"ข้าลงมือไม่ลง!"
เยี่ยนฉุนเซี่ยวรีบส่ายหน้า
"เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?"
คำถามนี้ทำให้ทุกคนงุนงง ไม่เข้าใจความคิดของเยี่ยนฉุนเซี่ยว
"พวกเจ้าจำได้หรือไม่ว่า ท่านอาเล็กเหมือนเคยกล่าวว่า ไม่ว่าพี่หลิงเอ๋อจะกลายเป็นอะไร พวกเราล้วนทำร้ายนางไม่ได้ ต้องปกป้องพี่หลิงเอ๋ออย่างดี?"
เยี่ยนฉุนเซี่ยวขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังขุดความคิดจนสุดปัญญา กว่าจะเค้นประโยคนี้ออกมาได้
"มีด้วยหรือ?"