"ท่านอาเล็กของข้าคือเยี่ยนฉางเซิง!"
เสียงของเยี่ยนฉุนเซี่ยวดังก้องอยู่บนยอดผาสูงชัน เหล่าชายชรามองดูเขาจากไปด้วยความตะลึงงันไปชั่วขณะ
เมื่อได้สติ ต่างก็ไม่มีใครห้ามปราม กลับมองหน้ากันไปมา เผยสีหน้าจนปัญญา
"จากไปดื้อๆ อย่างนี้เลยหรือ?"
ครู่ใหญ่ผ่านไป หนึ่งในชายชุดสีเลือดผู้หนึ่งจึงเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม
"ใช่แล้ว จากไปเช่นนี้ แถมยังจากไปอย่างโอหังนัก!"
"ถูกต้อง ไม่มีทีท่าลังเลเลยสักนิด ประหนึ่งว่าพวกเราถูกชื่อ 'ท่านอาเล็กของข้าคือเยี่ยนฉางเซิง' ข่มขวัญจริงๆ!"
คนอื่นๆ พยักหน้าต่อเนื่อง
"พอได้แล้ว ดูผลงานดีๆ ของพวกเจ้าสิ!"
"ใครออกความคิด ผู้นั้นไปจัดการเอง เรื่องนี้เสวียขุยเป็นคนเริ่ม เสวียขุย เจ้าคิดหาทางเอง!"
ชายชราหน้าดำแก้มป่อง เมื่อเห็นเยี่ยนฉุนเซี่ยวเดินทางไกลแล้ว เขาก็โยนเรื่องนี้ให้แก่ชายชราผู้นำเยี่ยนฉุนเซี่ยวมา
"อ้า... นี่มันเกี่ยวอะไรกับข้า?"
"เจ้าบอกไว้แล้วว่า ทุกอย่างให้เขาตัดสินใจเอง พวกเรามิพึงรบกวน พวกเราแค่ใช้ความคิดเล็กน้อย ใครจะรู้ว่าเด็กนี่ไม่กลัวตาย จากไปจริงๆ?"
"นี่โทษข้าได้ด้วยหรือ?"
เสวียขุยได้ยินดังนั้น ก็ไม่ยอมในทันที
"เจ้าเชื่อหรือไม่ หากเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นผู้อื่น ต่อให้นับถือระดับจินตัน หรือแม้แต่ขั้นจื่อฝู่ยืนอยู่ที่นี่ ก็ต้องขาอ่อนก้าวไม่ออก?"
หยุดไปครู่หนึ่ง เสวียขุยกล่าวอย่างหนักแน่น
แม้คนอื่นๆ ก็คิดเช่นนั้น แต่เมื่อได้ยินคำนี้ ต่างก็รีบถอยห่างจากเขา ทำท่าไม่เกี่ยวข้องกับตน
"เจ้า... พวกเจ้า..."
"ฮึ... ไปก็ไป ผู้เฒ่าอยากจะประจักษ์เหมือนกัน ว่าเยี่ยนฉางเซิงเป็นบุคคลเช่นใด!"
เสวียขุยเห็นดังนั้น ใบหน้าดำทะมึนหันหลังกลับเดินไปทันที
ขณะนั้น เยี่ยนฉุนเซี่ยวที่เพิ่งหนีลงจากยอดผาชัน ก็ควบคุมกระบี่เหาะหนีไปได้ร้อยลี้ในพริบตา
เมื่อถึงพื้น ขาสองข้างของเขาอ่อนแรง เกือบล้มลงกับพื้น
"ตกใจแทบตาย พวกเขาไม่ลงมือ!"
"สมกับเป็นชื่อของท่านอาเล็กใช้ได้ผล มิฉะนั้นแค่ร่างเล็กๆ ของข้า พวกตาแก่พวกนั้นคงจับข้าฉีกทิ้งเสียแล้ว!"
เยี่ยนฉุนเซี่ยวคิดเงียบๆ อยู่ครู่ใหญ่จึงปรับตัวได้
เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า ที่ด้านหลังลำคอ มีไฝสีเลือดงอกขึ้นตั้งแต่เมื่อใด