"ตู้มตู้มตู้ม..."
บนแท่นส่งตัวของสำนักจื่อหลิง อักขรสายแล้วสายเล่าพลันส่องสว่างท่ามกลางเสียงสะท้านสะเทือน
พร้อมกับลำแสงที่ทิ้งตัวจากฟากฟ้า เยี่ยนฉางเซิงและเยี่ยนฉุนเซี่ยวปรากฏตัวกลางแท่นส่งตัว
"ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว..."
สองอาหลานเพิ่งปรากฏกาย ยังไม่ทันยืนหยัดมั่นคง ก็ได้ยินเสียงลมแตกดังระรัว พริบตาเดียว เงาร่างมากมายก็มาปรากฏเบื้องหน้า ทำเอาเยี่ยนฉางเซิงสะดุ้งโหยง
ปกติเขาย่อมไม่มีทางใช้บัตรสัมผัสประสบการณ์ ตอนนี้เพียงขั้นสร้างฐาน จู่ๆ พวกคนที่กรูเข้ามา รวดเร็วปานฉับพลัน ไม่มีเวลาให้เขาตอบสนอง
แม้แต่เงาคนก็ดูไม่ชัด แทบคิดว่าโดนลอบโจมตี
"บรรพชนฉางเซิง ในที่สุดท่านก็มา!"
"คารวะบรรพชนฉางเซิง!"
"บรรพชนฉางเซิง ข้ารอท่านมานานแล้ว!"
โชคดีที่คนพวกนี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย ท่ามกลางการคารวะ พอเยี่ยนฉางเซิงเห็นพวกเขาชัดๆ แล้ว ความตึงเครียดในใจจึงค่อยๆ จางหายไป
"พวกเจ้าทำอะไร วิ่งมาดักซุ่มโจมตีข้าที่แท่นส่งตัวงั้นรึ?"
เยี่ยนฉางเซิงหมดคำจะพูด ถึงกับกลอกตาขาวใส่
"ฮิฮิฮิ..."
"บรรพชนฉางเซิงกล่าวเกินไปแล้ว ด้วยระดับพลังของท่านน่ะ ขนาดจ้าวอสูรทั้งสองยังต้องระมัดระวังตัวต่อหน้าท่าน ใครกล้าดักซุ่มโจมตีท่านกันเล่า!"
"ก็...การอภิปรายเต๋าระดับสร้างฐานของสำนักใกล้จะเริ่มแล้วนี่ แต่ละยอดเขาต่างก็คัดเลือกภายในกันมาก่อน!"
"วันนี้เป็นวันประลองใหญ่ของยอดเขาจวี้เจิ้นพอดี ลูกหลานตระกูลเยี่ยน เยี่ยนตาน ผู้เป็นศิษย์ของข้า ถึงจะบอกว่าเพิ่งทะลวงขั้นสร้างฐานได้ไม่นาน แต่ข้าชมชอบเขามาก!"
"แน่นอนว่า เด็กคนนี้ก็คาดหวังให้ท่านผู้อาวุโสฉางเซิงไปดูเขาจริงๆ ฉะนั้น..."
คนแรกที่เอื้อนเอ่ยคือเหอซื่อโหว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม มองมาที่เยี่ยนฉางเซิง
"ถอยไปเลย มีแต่ยอดเขาจวี้เจิ้นของเจ้าที่มีการประลองใหญ่ แล้วยอดหลอมศาสตราของข้าไม่มีการประลองใหญ่รึ?"
"บรรพชนฉางเซิง ลูกหลานที่ท่านฝึกสอนมา ช่างเป็นพรสวรรค์ลำเลิศฟ้า!"
"เยี่ยนจือเซี่ย ท่านรู้จักนางไหม? ศิษย์ของข้า เพิ่งติดตามข้าฝึกฝนวิถีหลอมศาสตรามาได้ครึ่งปี ทึ่งจริงๆ...พรสวรรค์ของนาง ยังเหนือยิ่งกว่าคนที่หมกมุ่นมาร้อยๆ ปี!"
"อาวุธของวิเศษที่นางตีขึ้น ล้ำเลิศหาผู้ใดเทียบ!"