"นั่นอะไร?"
"หนีเร็ว ยุทธ์อสูรกัน..."
"ไม่..."
ฟ้าดินมืดมิด แม้แต่ดวงตะวันจันทราล้วนเลือนหาย
เสียง "ครืนๆ" ดังก้อง นครมนุษย์ทั่วไปแห่งหนึ่ง ผู้คนนับไม่ถ้วนพากันแหงนมองน่านฟ้าเบื้องสูงด้วยความหวาดกลัว
เพียงเห็น บนน่านฟ้าหมื่นลี้ ภาพแผ่นดินงดงามราวภาพเขียน ดวงตะวันและจันทราปรากฏพร้อมกัน
แสงสว่างนับหมื่นสายทะลุผ่านภูผาและสายน้ำอันงดงามนั้น สาดส่องลงบนผืนปฐพีมารอันไร้ขอบเขต
แสงเจิดจ้าที่แฝงด้วยสีม่วง ทอดตัวลงมาทันใด ทำให้ทั่วทั้งนคร รวมถึงผู้คนในหมู่บ้านเล็กใหญ่นับไม่ถ้วนโดยรอบต้องตาบอดไปในพริบตา และสิ่งมีชีวิตนานาชนิดนับไม่ถ้วน นัยน์ตาแตกออกมาเป็นเลือดทันที
พวกเขาไม่เคยเห็นดวงตะวันตั้งแต่เกิด ต้องเผชิญกับแสงสุริยะเช่นนี้ จึงไร้ซึ่งพลังต้านทานใดๆ เลยแม้แต่น้อย
ในเวลาเดียวกัน พลังความมัวหมองภายในร่างกายของพวกเขา ภายใต้แสงสุริยะนั้น ไม่ทันได้ขับไล่ออกไปช้าๆ ก็ถูกไฟลุกไหม้เป็นหย่อมๆ ในพริบตา
สิ่งมีชีวิตนับหมื่น กลายเป็นลูกไฟในบัดดล ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง ค่อยๆ มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน
"ฉาก..."
ในเวลาเดียวกัน กระบี่แสงสีเลือดสายหนึ่งฟันลงมา เทือกเขายาวร้อยลี้ ถูกฉีกขาดในชั่วพริบตา
"ตูมๆๆ..."
ท่ามกลางเสียงระเบิดกัมปนาท แผ่นดินแตกแยก ภูผาแม่น้ำแหลกสลาย
แผ่นดินไหวย้ายภูผา เศษหินปลิวว่อน พลังกระบี่ที่ฉีกทุกสิ่ง กวาดหมู่บ้านนับไม่ถ้วนให้ราบเป็นหน้ากลองในพริบตา
แสงกระบี่เทพมรณะทอดลงมา สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ ก็ถูกตัดอย่างเป็นระเบียบราวกับต้นผักในแปลง ครั้งแล้วครั้งเล่า
ชีวิตของมนุษย์ปุถุชน ในยามนี้ช่างไร้ที่พึ่งและอ่อนแอเสียเหลือเกิน
และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
เมื่อการต่อสู้บนน่านฟ้าดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แสงสว่างยิ่งทวีความเข้มข้น กระบี่แสงยิ่งนับวันเพิ่มจำนวนขึ้น
บนพื้นดิน ภูเขาสูงแม่น้ำใหญ่ถูกฉีกขาดทีละลูก ที่ราบถูกตัดออกเป็นเสี่ยงๆ ทีละแห่ง
อาณาเขตหลายพันลี้ ไม่มีผู้ใดหนีรอดความตายไปได้
แม้แต่แมลงวันตัวหนึ่ง ในชั่วขณะที่แสงและกระบี่แสงทอดลงมา ก็ถูกตัดสินประหารชีวิตทันที