"ปะ..."
และในขณะที่ภายในระฆังใหญ่ จื่อหลิงซวีถูกสั่นสะเทือนจนห้าอวัยวะภายในแตกสลาย กระดูกทั่วกายระเบิดไม่หยุด ร่างเนื้อระเบิดออกเป็นรูเลือดทีละจุดนั้น
ภายนอกระฆังใหญ่ ผู้แข็งแกร่งที่จู่โผล่มานั้น หลังจากร่างธรรมะยกฝ่ามือกระหน่ำลงบนระฆังใหญ่ ตามมาด้วยระลอกคลื่นเสียงซัดกระหน่ำ เขาทั้งร่างก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไปเช่นกัน
เลือดก้อนใหญ่พ่นออกมา ร่างธรรมะของเขาสั่นสะเทือนจนแตกกระจุย แม้แต่ร่างกายแท้จริงก็ระเบิดออกเป็นหลายท่อน เกือบต้องจบชีวิตลงที่นั่น
"ระฆังป่าวมารช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก สมกับเป็นของวิเศษที่ถูกฝังไว้ในยุคตำนานจริงๆ!"
ชัดเจนว่า ผู้แข็งแกร่งวัยกลางคนผู้นั้นเตรียมพร้อมไว้แล้ว มิเพียงไม่ถูกระฆังป่าวมารสังหาร กลับกัน เพียงชั่วพริบตาร่างกายก็ประกอบกลับคืน อีกครั้งบินมาหน้าระฆังป่าวมาร ดวงตาวาบความละโมบ
"วี้ดวี้ด..."
ในเวลาเดียวกัน ผู้แข็งแกร่งขั้นหยวนอิงสองตนของนิกายอสูรประตูโลหิตที่ก่อนหน้านี้ต่อสู้กับจื่อหลิงซวี ก็บินมายังอีกสองด้านของระฆังป่าวมาร
"คารวะท่านผู้อาวุโสไควบา!"
ทั้งสองยกมือคำนับ ท่าทางเคารพอย่างยิ่ง ไม่มีทิฐิของหยวนอิงร่วมกันแม้แต่น้อย
"อืม... พวกเจ้าถอยไป ดูข้าจะทำลายระฆังป่าวมารนี้ได้อย่างไร!"
ชายวัยกลางคนพยักหน้าเล็กน้อย พลางพูดไป เขาก็ถอยไปไกลกว่าหนึ่งร้อยลี้ด้วยตัวเอง ยืนอยู่เหนือฟ้าสูง
เห็นดังนั้น ผู้แข็งแกร่งทั้งสองก็ไม่กล้าลังเล รีบถอยตาม
"เจ้าแฝดสองหนู นึกว่าหลบอยู่ในระฆังป่าวมาร จะรอดจากความตายได้หรือ?"
"ต่อหน้าพลังที่แท้จริง สิ่งปกป้องทั้งปวงล้วนเป็นเพียงเรื่องขบขัน!"
"หากเจ้าทั้งสองขับเคลื่อนระฆังป่าวมารนี้ได้จริง ข้าจะจากไปเดี๋ยวนี้ หากขับเคลื่อนไม่ได้ ก็อดทนไปเถิด ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหน!"
ชายวัยกลางคนจ้องมองระฆังป่าวมารที่ตั้งตระหง่านบนผืนดิน นิ่งเฉยไม่ไหวติง
พูดจบ รัศมีโลหิตรอบกายเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า ชั่วพริบตาก็รวมตัวเป็นร่างธรรมะอสูรสูงเกือบพันจั้ง แล้วพุ่งเข้าหาระฆังป่าวมารทันที
"ครืนนน..."
ร่างธรรมะอสูรยกมือทั้งสองขึ้นสูง เคียวสีเลือดปรากฏขึ้นกลางอากาศ ฟันลงมา
ชั่วขณะนั้น มืดเส้นดำเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ประหนึ่งทั่วทั้งฟ้ากำลังถูกฉีกขาด