“ติ๊ง: ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของระบบที่ใช้แต้มระบบเจ็ดแสนล้านแต้ม เพื่อแลกเปลี่ยนเป็นมหาม่านตะวันจื่อซังจินอู!”
เมื่อเสียงของระบบดังออกมา ในไม่ช้า ในมือของเยี่ยนฉางเซิงก็มีผังค่ายกลเพิ่มขึ้นมาหนึ่งผืน
ในผังค่ายกลมีภูเขาลูกใหญ่ลูกหนึ่ง ชื่อว่าภูเขาจินหยาง
บนภูเขามีต้นไม้ต้นหนึ่ง ชื่อว่า ต้นจื่อซังหยางมู่ บนต้นไม้นั้นมีจินอูที่วิวัฒนาการมาจากภูติม่านอาศัยอยู่
ส่วนรอบๆ ภูเขาจินหยางนั้น คือทะเลมายาไร้ขอบเขต หมุนเวียนไม่รู้จบ
จะเห็นได้ว่า เมื่อผังค่ายกลปรากฏขึ้น จินอูตัวนั้นก็ออกเดินทางจากภูเขาจินหยาง บินไปยังสุดขอบฟ้า สุดท้ายก็ผสานลงไปในทะเลมายา และเมื่อผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง ภูติม่านก็จะปรากฏขึ้นบนต้นจื่อซังอีกครั้ง เพื่อออกเดินทางต่อไป
นี่คือดวงอาทิตย์ขนาดย่อมโดยสมบูรณ์
“อืม ใกล้จะพอแล้ว!”
“แม้ตะวันจันทร์จะยังบกพร่องอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มีดวงอาทิตย์สักดวงหนึ่ง ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว!”
“มหาม่านจินอูระดับเทพเจ็ดชั้นนี้ สามารถปกคลุมได้ไกลถึงเจ็ดล้านลี้ ในอาณาเขตที่ม่านวิญญาณนี้แผ่ปกคลุม ภายในเจ็ดล้านลี้ ใครก็ตามที่อยู่ใต้ขั้นแปลงเทพเจ็ดชั้น จะไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้!”
“และแม้สักวันหนึ่งข้าจะไม่อยู่ในสำนัก ไม่มีใครควบคุมมหาม่านจินอูระดับเทพได้ แต่ก็ยังมีแผนผังฝังศพอยู่ อยากจะมีใครมาคุกคามสำนักใหญ่จ่างเฉินของข้า ก็คงเป็นเรื่องยาก!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ทะเลมารคลั่งแห่งนี้ไม่เคยเห็นแสงตะวันมานานหลายปี ต้องพึ่งพาพลังความสกปรกนานัปการในการให้กำเนิดสรรพชีวิต สุดท้ายจึงทำให้ที่นี่มีมลทินมารหนักหน่วงยิ่งนัก มีมหาม่านจินอูนี้คอยดูแล ต่อไปนี้ไม่ต้องพูดถึงทะเลมารคลั่งทั้งทะเล อย่างน้อยในอาณาเขตเจ็ดล้านลี้ การจะมีท้องฟ้าสีครามสักผืนหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป!”
เยี่ยนฉางเซิงพึมพำกับตัวเอง หลังจากแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น ทุกสิ่งที่ควรจะได้มาเขาก็ได้มาหมดแล้ว
สุดท้าย เขานำศิลาวิญญาณหนึ่งแสนแปดพันล้านก้อนออกมา เปลี่ยนทั้งหมดให้เป็นของเหลววิญญาณผ่านสระรวบรวมปราณ แล้วเก็บรักษาแยกไว้
ถึงตอนนี้ ในมือของเขาเหลือเพียงสามหมื่นล้านศิลาวิญญาณ บวกกับทรัพย์สินทั้งหมดที่มี นับรวมกันอย่างเต็มที่ก็แค่ห้าหมื่นล้านเท่านั้น