“?”
คนที่ก้างปลาติดคอคือเธอ ต่อให้เจ็บจนร้องโอดโอยก็พอเข้าใจได้ แต่ทำไมเขาถึงมีปฏิกิริยาแรงขนาดนั้น? ใบหน้าแดงก่ำแบบนี้ดูคล้ายตอนที่งานประมูลหินหยกวันนั้น เธอช่วยทาโลชั่นสมานแผลและฟื้นฟูผิวให้เขาอยู่เหมือนกัน ตอนนั้นเขาเขินเพราะเธอสัมผัสตัวเขา แล้วตอนนี้จะเขินอะไรอีก...
เสียงร้องด้วยความเจ็บตอนที่เธอดึงก้างปลาออกเมื่อครู่ย้อนกลับเข้ามาในหัว ซูชิงเหยียนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเสียงร้องของเธอฟังชวนให้คิดไปไกลอยู่ไม่น้อย เขาคงไม่ได้เขินเพราะเรื่องนี้หรอกนะ...?
ใสซื่อเกินไปแล้วมั้ง? ต่างจากภาพตอนคืนนั้นที่โรงแรมรุ่ยไหล ซึ่งเขาฉีกเสื้อผ้าเธออย่างดุดันราวกับสัตว์ร้ายลิบลับ
คนเราทำตัวเหมือนสัตว์ร้ายตอนเมา แต่พอตื่นกลับกลายเป็นนักบุญได้ยังไงกัน?
“นาย...”
“ฉันจะเอามันไปจัดการในห้องน้ำ”
ลู่ถิงเฉินลุกขึ้น ซูชิงเหยียนมองก้างปลาในมือเขาแล้วขมวดคิ้วน้อย ๆ ก้างเล็กแค่นี้ต้องเอาไปจัดการในห้องน้ำด้วยเหรอ? แล้วทำไมเสียงเขาถึงแหบขนาดนั้น?