ซูชิงเหยียนเห็นแววประหลาดใจและสับสนในดวงตาของเขาหลังจู่ ๆ ก็ตื่นขึ้นมา จึงรีบชักขากลับอย่างกระอักกระอ่วน “อ่า... อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันแค่กำลังจะออกไป แต่ก็ไม่อยากรบกวนการนอนของคุณ เลยคิดจะข้ามไปน่ะ อ้อ ขอบคุณสำหรับเสื้อคลุมด้วย!”
เธอยัดเสื้อคลุมใส่มือเขา ลู่ถิงเฉินรับไว้ แต่ไม่ได้หลีกทางให้ “เรื่องเครื่องประดับ คุณซูคิดว่ายังไงบ้าง?”
ซูชิงเหยียนโบกมือ “ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะ แต่ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก!”
เครื่องประดับที่เขาเอาให้เธอดูแต่ละชิ้นล้วนเป็นของหายาก หากเอาไปวางขายในตลาด ราคาต่ำสุดก็ต้องหลายสิบล้าน ส่วนราคาสูงสุดอาจแตะหลายร้อยล้าน เธอมีคุณสมบัติอะไรถึงจะรับของขวัญล้ำค่าขนาดนี้ได้!
ลู่ถิงเฉินถามว่า “ไม่สนใจเหรอ?”
แน่นอนว่าไม่ใช่! ไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกปฏิเสธเครื่องประดับระยิบระยับได้หรอก!
ซูชิงเหยียนคิดจะปฏิเสธ แต่พอเห็นท่าทีหนักแน่นของเขา ก็กลัวว่าเขาจะคิดว่าเธอแค่เกรงใจอ้อมค้อม จึงพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้น ทั้งอสังหาริมทรัพย์ ร้านค้า และทรัพยากรต่าง ๆ ในเมืองหลวง... คุณซูถูกใจอะไร ก็บอกมาได้เลย”
“ไม่ต้อง ๆ!”
ซูชิงเหยียนตกตะลึงกับความใจกว้างของเขา ตอนแรกเธอคิดว่าชาติก่อนที่เขาทุ่มเงินหลายสิบล้านไล่ตามสวี่มู่เวยก็ถือว่ารวยล้นฟ้าแล้ว แต่ตอนนี้เทียบกับค่าตอบแทนที่เขาจะให้เธอ มันช่างเล็กน้อยจนแทบไม่ควรพูดถึง
“ฉันบอกแล้วไงว่า ที่ฉันซื้อหินพนันก้อนนั้นก็เพื่อชดใช้บุญคุณที่คุณเคยช่วยกันพวกอันธพาลให้ฉัน ถ้าคุณยืนกรานจะขอบคุณฉันจริง ๆ... ก็เก็บคำขอของฉันไว้ก่อนสักข้อแล้วกัน ไว้ฉันต้องการเมื่อไหร่ค่อยขอจากคุณ แบบนี้ได้ไหม?”