คำพูดที่เธอเอ่ยออกมาโดยไม่คิดทำให้มือที่กำลังคีบอาหารของชายหนุ่มชะงักไป ก่อนเขาจะขานรับเสียงเบา “อืม ไม่ชอบ”
อวี๋ปินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบส่ายหน้า
ประสาทของคุณซูหยาบจริง ๆ ถ้าท่านประธานไม่ชอบกินต้นหอม เชฟส่วนตัวจะใส่ลงไปได้ยังไง เห็นชัด ๆ ว่ารู้ว่าเธอไม่กินถึงได้คีบออกมาให้
ซูชิงเหยียนเคี้ยวปลิงทะเล เนื้อสดหอมกลิ่นอาหาร รสละมุนไม่เลี่ยน ราวกับกำลังเต้นรำอยู่บนปลายลิ้น “อร่อยมากเลย ลู่ถิงเฉิน เชฟส่วนตัวที่บ้านนายจ้างมาจากไหนเหรอ? ทำอาหารเก่งขนาดนี้ อร่อยกว่าที่ป้าบ้านฉันทำอีก!”
“ถ้าชอบ ก็ให้พวกเขาไปทำให้เธอกินได้”
“ไม่ต้องก็ได้ แต่ฉันก็อยากเจอพวกเขานะ”
“ทำไมล่ะ?”
“ไม่มีอะไร แค่อยากชื่นชมคนที่ทำอาหารอร่อยขนาดนี้ได้ก็เท่านั้น”
“เธอชอบคนทำอาหารเก่งเหรอ?” ลู่ถิงเฉินเงยหน้ามองเธอ ซูชิงเหยียนเห็นแววตาเป็นประกายวูบหนึ่งในดวงตาของเขา คล้ายเป็นเพียงภาพลวงตา “ใช่สิ ฉันรู้สึกว่าคนทำอาหารเก่งมีเสน่ห์มาก ไม่เหมือนฉันที่มือไม้ไม่เอาไหนตั้งแต่เกิด เรียนยังไงก็ทำไม่เป็น”