ลู่ถิงเฉินไม่ตอบเธอ เขาเดินตรงไปยังโต๊ะพูลแล้วแทงครั้งเดียวจนลูกสีทั้งสิบหกลูกกระจายออก จากนั้นก็แทงลงหลุมทีละลูก ท่วงท่าพลิ้วไหวและแม่นยำ ลูกพูลพุ่งลงหลุมได้อย่างสวยงามเกินบรรยาย จนกู้ยี่เฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กระโดดปรบมือไม่หยุด
“เก่งมาก ๆ! น้าสุดยอดไปเลย!”
“พี่สาวยอมแล้วหรือยัง? จะยอมแพ้เลยไหม?”
ซูชิงเหยียนจ้องแผ่นหลังเขาตั้งแต่ต้นจนจบ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
พี่ใหญ่กับพี่รองพูดไม่ผิดเลย ลู่ถิงเฉินคนนี้ลึกล้ำเกินหยั่งถึงจริง ๆ ตอนเธอคิดว่าเขาเป็นผู้ชายตัวโตที่เขินง่ายหน้าแดงง่าย เขากลับกลายเป็นจอมมารหื่นกระหายหลังดื่มเหล้า พอคิดว่าเขาสุภาพและเอาใจใส่ทุกเรื่อง เขาก็จงใจโชว์ฝีมือแทงพูลขั้นเทพต่อหน้าเด็ก ทำให้เธอเสียหน้า
ตกลงเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่?
ลูกพูลทยอยลงหลุมจนครบ ลู่ถิงเฉินค่อย ๆ เก็บไม้คิวแล้วหันมามองเธอ ชั่วขณะนั้นซูชิงเหยียนกลับเห็นแววตา…ที่เหมือนกำลังรอคำชมจากเธอหรือเปล่า? คิดไปเองน่า?
“เก่งไหม?”
พอเขาเอ่ยปาก ซูชิงเหยียนก็รู้ทันทีว่าเมื่อครู่คงคิดไปเอง เขาตั้งใจเอาคืนชัด ๆ สำหรับผู้ชายแล้ว เรื่องเก่งหรือไม่เก่งสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?
“เก่งสิ เก่งมากด้วย สมแล้วที่เป็นเทพลู่ ฉันไม่เคยเห็นใครแทงพูลได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้เลย น่าชื่นชมสุด ๆ!”
เธอชมเขาอย่างพรั่งพรูด้วยความเต็มใจ ทว่าลู่ถิงเฉินกลับมองเห็นแววโอ้อวดและเสแสร้งเล็กน้อยในส่วนลึกของดวงตาคู่งามที่เปล่งประกายระยิบระยับ