บทที่ 39 ประธานลู่ สอนฉันแบบจับมือทำหน่อยสิ
คุณลู่เป็นคนเย็นชาและเข้าถึงยากมาตลอด พวกเธอทำงานอยู่ที่บ้านตระกูลกู้มาตั้งนาน ยังไม่เคยเห็นเขาสนิทสนมกับแขกคนไหนขนาดนี้ แถมยังยิ้มออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วย!
“พ่อบ้าน ดูภาพคุณลู่ คุณหนูซู แล้วก็นายน้อยของพวกเราสิ เหมือนครอบครัวสามคนไหม?”
“นั่นสิ เหมือนคู่แต่งงานใหม่กำลังติวหนังสือให้ลูกชายเลย!”
“อย่าพูดเล่นไปเรื่อย! คุณหนูซูเป็นแขก แถมยังดูอายุน้อยมาก บางทีอาจยังไม่บรรลุนิติภาวะก็ได้” พ่อบ้านดุพวกเธอไปทีหนึ่ง แต่พอมองภาพตรงหน้าก็อดยิ้มไม่ได้ คุณชายปฏิบัติต่อคุณหนูซูไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ ไม่เหมือนมาก ๆ
“พี่สาวคนสวย ยังไม่ตอบเลยว่าถูกไหมครับ?”
กู้ยี่เฉินกะพริบตากลมโตใสซื่อ มองซูชิงเหยียนอย่างคาดหวัง แต่เธอกลับยกมือกุมหน้าผาก หลับตาลงอย่างยอมแพ้ “เมื่อกี้บอกว่าสอบคณิตศาสตร์ได้ที่หนึ่งทุกครั้ง เป็นที่หนึ่งจากบนลงล่างหรือจากล่างขึ้นบน?”
“แน่นอนว่าจากบนลงล่างสิครับ!”
“แล้วในห้องมีนักเรียนกี่คน?”
“เยอะเลยครับ พี่ถามทำไมเหรอ?”
“แน่ใจนะว่าไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว...” ซูชิงเหยียนหมดความอดทนจนลืมตาขึ้น แต่ก็เห็นรอยยิ้มของลู่ถิงเฉินไปถึงดวงตา แม้จะชวนให้ใจหวั่นไหว แต่ก็ประกาศชัด ๆ ว่าเธอแพ้ราบคาบ!
“ลู่ถิงเฉิน นายหัวเราะพอหรือยัง?”
“เมื่อกี้ฉันเตือนเธอแล้ว”