“วันนี้ฉันแอบหนีออกไปเที่ยวมา น้าชายโกรธมากแล้ว ถ้ารู้ว่าฉันยังทำการบ้านไม่เสร็จ เขาต้องตีตูดฉันแน่ ๆ พี่สาวช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”
“ให้ช่วยติวการบ้านเหรอ?”
ซูชิงเหยียนมองสมุดแบบฝึกหัดระดับชั้นต้นหลายเล่มที่วางซ้อนกันอยู่บนโต๊ะ ก่อนพยักหน้า “ถามถูกคนแล้วล่ะ พี่สาวเป็นเด็กเรียนตัวท็อปเลยนะ!”
“งั้นก็ดีเลย!”
ทั้งคู่นั่งลงหน้าโต๊ะ ซูชิงเหยียนพลิกดูโจทย์ง่าย ๆ ในแบบฝึกหัด “จะเริ่มทำเล่มไหนก่อนดี?”
กู้ยี่เฉินตอบว่า “ภาษาจีนแล้วกัน ฉันไม่ค่อยเก่งวิชานี้”
“ก็ได้ งั้นเริ่มจากข้อแรก แต่งประโยคกัน”
ซูชิงเหยียนหยิบดินสอขึ้นมาวงโจทย์ จานผลไม้แสนสวยก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้า ในนั้นมีทั้งเชอร์รี สตรอว์เบอร์รี กล้วย และลูกพีชขาว ล้วนเป็นของโปรดของเธอ
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นลู่ถิงเฉินยืนอยู่ จึงมองเขาอย่างแปลกใจ “คุณลู่เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ ถึงกับยกจานผลไม้มาให้ฉันเองเลย”
“ไม่เป็นไร ต้องให้ปอกเปลือกให้ไหม?”
ปอกเปลือกเหรอ?
ในจานนี้มีอะไรที่ต้องปอกด้วยหรือไง?
เธอกำลังคิดอยู่ ก็เห็นกล้วยในจานผลไม้ หรือที่เขาพูดถึง…จะหมายถึงกล้วย?
เธอเคยได้ยินแต่เรื่องช่วยปอกแอปเปิลหรือแพร์ให้คนอื่น ไม่เคยได้ยินใครช่วยปอกกล้วยให้มาก่อน เว่อร์เกินไปแล้วมั้ง?
ชั่วขณะนั้น เธอพลันนึกย้อนไปถึงตอนอยู่บนเครื่องบิน ความรู้สึกพิสดารตอนที่ได้ยินเขาบอกว่าจะช่วยเลือกก้างปลาให้ บางครั้งเธอก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมสื่อถึงบรรยายผู้ชายที่สุภาพและเอาใจใส่ขนาดนี้ให้กลายเป็นจอมมารใจเหี้ยมอำมหิตได้อย่างไม่รู้สึกผิด