ตั้งแต่คุณหนูซูทิ้งผ้าเช็ดหน้าไว้ในงานประมูลหินหยก ท่านประธานก็เห็นมันล้ำค่าราวกับสมบัติ ไม่ว่าจะไปไหนก็พกติดตัวไปด้วยตลอด เมื่อกี้ทำไมเขาถึงเผลอจนดาราตัวเล็ก ๆ คนนี้ฉวยโอกาสได้กันนะ!
หนิงเซียวเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด ถึงทำให้ผู้มีอิทธิพลโมโหจนเดือดดาลได้ขนาดนี้ เธอเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นขอโทษไม่หยุด เรื่องราวยิ่งบานปลาย อวี๋ปินกลัวจริง ๆ ว่าลู่ถิงเฉินจะขาดสติแล้วทำอะไรลงไป จึงรีบให้จี้เชียนช่วยจัดการพาแขกออกไป
“ท่านประธาน เมาแล้วนะครับ ผมพาไปพักที่ห้องดีไหมครับ!”
ห้องหมายเลข 1010 ภายในตู้เสื้อผ้า ซูชิงเหยียนเริ่มจากนั่งรออย่างตื่นเต้นระแวดระวังและกระปรี้กระเปร่า แต่ไม่นานก็เริ่มกอดกล้องเอียงคอหลับไป จนหัวโขกเข้ากับราวแขวนเสื้อด้านหลังถึงได้สะดุ้งตื่น
เธอลูบหัวพลางเหลือบมองเวลา แปลกจัง ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว ทำไมคู่รักสารเลวนั่นยังไม่มากันอีก? ทั้งเลขห้องทั้งเวลาก็จำไม่ผิดนี่นา...