ขยับ? ยังพูดได้ด้วยเหรอ?
ลู่ถิงเฉินเอียงศีรษะเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังสงสัย
ซูชิงเหยียนไม่รู้ทำไมถึงโดนท่าทางนี้ตกเข้าให้ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้เป็นท่านประธานสุดเย็นชาที่สูงถึง 190 เซนติเมตร รูปร่างพอ ๆ กับนายแบบระดับนานาชาติ สวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำที่ปล่อยหลวม ๆ แต่กลับทำสีหน้าแบบนี้ ดูขัดกันจนทั้งแปลกตาและน่ารัก
เธอมองเห็นแต่ความน่ารัก จึงไม่ทันสังเกตเลยว่า ในวินาทีที่เธอเอ่ยปาก ชายหนุ่มกลับแผ่กรงเล็บบิดเบี้ยวราวกับปีศาจออกมาจากดวงตาดำสนิทที่ลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
ในโลกแห่งความจริง แค่ได้ฟังเธอพูดสักประโยคยังเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย แต่ในภาพหลอน เขาคงทำตามใจตัวเองได้สินะ? ทำเรื่องที่ซุกซ่อนอยู่ในใจ เรื่องมืดดำต่ำช้า แต่กลับจินตนาการถึงจนคลุ้มคลั่งมานับคืนไม่ถ้วน...
ชายหนุ่มคว้าตัวเธอออกมาจากตู้ ซูชิงเหยียนมองแขนกำยำของเขาด้วยความประหลาดใจ เขาแทบไม่ต้องออกแรงก็ยกเธอที่หนักเกิน 45 กิโลกรัมขึ้นมาได้แล้ว สมกับเป็นบอสใหญ่ที่จัดการซ่งเวินเจ๋อได้อย่างง่ายดายบนดาดฟ้าจริง ๆ