จนกระทั่งกู้ยี่เฉินที่อยู่ข้างหลังเอ่ยเสียงออดอ้อนว่า “พี่สาว เบียดผมแล้วนะ”
เธอถึงได้รู้ตัวว่าผู้ชายคนนั้นจากไปนานแล้ว
บ้าเอ๊ย!
เมื่อกี้เธอเป็นอะไรไป?
ทำไมจู่ ๆ ถึงเหมือนถูกเวทมนตร์สะกดจนขยับไม่ได้ หรือว่าลู่ถิงเฉินก็ใช้เวทมนตร์เป็นด้วย?
แต่ผู้ชายที่เพิ่งออกกำลังกายมา น้ำเสียงฟังดูเปี่ยมพลัง แถมยังเซ็กซี่ชวนใจสั่นเกินไปแล้วไหม? ฟังแล้วแทบทำเอาแขนขาจินตนาการของเธอแข็งขึ้นมาเลย!
เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้ลู่ถิงเฉินเล่นแง่หรือเปล่า? คำที่เธอตั้งใจจะฟังที่สุดก็คือ ‘ชื่นชม’ แต่เขากลืนมันลงคอไปแล้วงั้นเหรอ?!
ที่โถงชั้นหนึ่ง กู้ยี่เฉินกับซูชิงเหยียนนั่งต่อเลโก้อยู่บนพรม
เหล่าคนรับใช้ตระกูลกู้จับกลุ่มกันอยู่ตรงมุม มองผู้ชายที่กำลังตั้งอกตั้งใจเตรียมวัตถุดิบอยู่ในครัวกระจก แล้วอดกระซิบซุบซิบกันไม่ได้
“ทำงานที่บ้านตระกูลกู้มาตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เห็นคุณลู่ลงครัวด้วยตัวเอง!”
“ได้ยินพ่อบ้านบอกว่า คุณผู้ชายเคยลงครัวแค่ครั้งเดียว ตอนวันเกิดอายุครบ 30 ปีของคุณนาย แถมทำแค่อย่างเดียวเอง แต่วันนี้ถึงกับสั่งให้คนเตรียมวัตถุดิบไว้ตั้งสิบกว่าชนิด!”
“ใกล้จะเที่ยงคืนแล้วยังตั้งใจทำของกินมื้อดึกขนาดนี้ ไม่เคยเห็นคุณผู้ชายใส่ใจใครขนาดนี้มาก่อนเลย พวกเธอว่า...คุณซูคนนี้จะเป็นแฟนของคุณผู้ชายหรือเปล่า?”