“เธอนั่นแหละลามก!”
ซูชิงเหยียนหยิบท่อนไม้ขว้างใส่เขา เด็กชายร้องโวยวายแล้วหยิบอีกสองท่อนขว้างกลับ “พี่สาวเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ห้ามรังแกเด็กสิ!”
“เด็กน่ะรังแกง่ายที่สุดแล้ว!”
เสียงหัวเราะครื้นเครงดังมาถึงห้องครัว ลู่ถิงเฉินมองผ่านกระจกกึ่งโปร่งใสลงไปเห็นหญิงสาวกับเด็กชายหัวเราะร่า วิ่งไล่หยอกล้อกันจนเผลอเหม่อมอง
ภาพตรงหน้านี้เหมือนกับความฝันที่เขาเฝ้าฝันถึงในคืนวันที่นอนไม่หลับนับครั้งไม่ถ้วน แถมยังงดงามกว่าความฝันเป็นล้านเท่า
ถึงมันจะเป็นเพียงภาพลวงตาชั่วครู่ เขาก็ยังหวังให้ภาพลวงตานี้อยู่ต่อไปอีกหน่อย นานขึ้นอีกนิด…ควรจะคงอยู่เช่นนี้ตลอดไป
หนึ่งชั่วโมงต่อมา พ่อบ้านเดินลงมาจากชั้นบนแล้วโค้งคำนับพวกเขา “คุณซู คุณชายน้อยครับ คุณผู้ชายเตรียมอาหารมื้อดึกไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญไปรับประทานที่ห้องอาหารชั้นสองครับ!”
“ได้ค่ะ!”
ซูชิงเหยียนกับกู้ยี่เฉินรีบล้างมือแข่งกัน ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอาหารชั้นสอง แล้วก็เห็นอาหารขึ้นชื่อของเซิ่งซือห้าหกจานวางอยู่กลางโต๊ะอาหารสไตล์ยุโรปสุดหรู สีสัน กลิ่น และรสชาติน่ากินจนชวนให้น้ำลายสอ
กู้ยี่เฉินร้องว่า “ว้าว! หอมจัง แถมเยอะมากด้วย ลุงเก่งที่สุดเลย!”
“นี่…คุณทำเองทั้งหมดเลยเหรอคะ?”
ซูชิงเหยียนมองลู่ถิงเฉินอย่างประหลาดใจ แม้ยังไม่ได้ชิม แค่เห็นการจัดจานกับสีสันก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ใคร ๆ จะทำได้!
ตอนแรกเธอนึกว่าอาหารมื้อดึกที่เขาพูดถึงคงเป็นอาหารตะวันตกเย็น ๆ นิดหน่อย ไม่คิดเลยว่าจะเป็นอาหารเลิศรสหน้าตาน่ากินเต็มโต๊ะ!