ซูชิงเหยียนมองแผ่นหลังแข็งทื่อของอีกฝ่าย แล้วก็ยิ้มอย่างได้ใจ ยัยชาเขียวน้อยนี่แผนไม่สำเร็จ คงโมโหจนแทบกระอักเลือดแล้วล่ะสิ!
เธอหันกลับมา กำลังจะขอโทษลู่ถิงเฉิน แต่ชายหนุ่มกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นน้องสาวของคุณ”
“?”
ซูชิงเหยียนเลิกคิ้ว ไม่รู้ก็ดีแล้ว ไม่รู้แบบนี้แหละเยี่ยม!
“ไม่เป็นไร แต่กางเกงของคุณ...”
เธอก้มมอง พอเห็นตำแหน่งที่กางเกงสูทของชายหนุ่มเปียกชัด ๆ ก็รีบเงยหน้าขึ้นมา ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก่อนจะหนีออกจากโรงแรมอย่างลนลานในวันนั้น พลันผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่ถูกเวลา
สวี่มู่เวยนี่กล้าจริง ๆ นะ สาดได้แม่นขนาดนี้ ไม่กลัวลู่ถิงเฉินโมโหหรือไง?
ลู่ถิงเฉินหลุบตาลง แววตาหม่นมืด “ฉันไปจัดการในห้องน้ำก่อน”
ซูชิงเหยียนรีบหลบทาง “ได้เลย!”
อวี๋ปินถาม “คุณซู ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ครับ?”
“มาเที่ยว”
“เซิ่งซือเหรอครับ? บังเอิญจังเลยนะ”
“ไม่งั้นล่ะ?” ซูชิงเหยียนมองแววตาสงสัยของเขา พลางเลิกคิ้วนิด ๆ “คุณคิดว่าประธานลู่ของคุณมีเสน่ห์มากพอให้ฉันจงใจสร้างโอกาสบังเอิญเจอหรือไง?”