ซูชิงเหยียนเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกว่าหูของคนเราจะแดงเร็วและแดงจัดได้ขนาดนี้ ราวกับโดนร่ายมนตร์ใส่
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมองแขกที่กำลังจ้องพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นรอบด้าน คิดว่าเขาคงเขินเพราะมีคนเยอะ จึงเสริมอีกประโยคว่า “ไม่ได้หมายถึงที่นี่นะ หมายถึงตอนที่มีแค่เราสองคน”
พอพูดจบ หูของชายหนุ่มก็แดงยิ่งกว่าเดิม รอยแดงลามจากข้างใบหูลงไปถึงลำคอเรียวยาว
“?”
ซูชิงเหยียนงงไปหมด เขาเป็นผู้ชายแท้ ๆ แค่ถอดเสื้อให้เธอดูแวบเดียวจะเป็นไรไป? จำเป็นต้องเขินขนาดนี้เลยเหรอ?
เดี๋ยวก่อน!
เขา...คงไม่ได้เข้าใจอะไรผิดไปใช่ไหม?
เธอแค่อยากดูว่าบนแผงอกของเขามีรอยสักรูปดอกไอริสหรือเปล่า จะได้รู้ว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอหรือไม่ เขาคงไม่ได้คิดว่า...เธอจะใช้เงินแลกกับความสัมพันธ์อะไรทำนองนั้นหรอกนะ?!
ซูชิงเหยียนเพิ่งนึกขึ้นได้ ก็เห็นดวงตาดำสนิทของชายหนุ่มจับจ้องเธอแน่วนิ่ง ลึกลงไปในแววตาคู่นั้นราวกับมีประกายไฟตกลงไป ก่อนลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว เปลวไฟร้อนแรงจนเจือสีแดง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรืออะไร ดูราวกับอยากจับเธอกลืนลงท้อง เผาผลาญจนมอดไหม้
แย่แล้ว!
สายตาน่ากลัวแบบนี้...