ไทสันพุ่งเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น เขาหลงใหลการเสี่ยงดวงกับหินหยกมาหลายปี แต่ไม่เคยเห็นหยกสีม่วงชั้นยอดแบบนี้มาก่อน มันงดงามจนทำให้คนแทบเสียสติ
“ในตำราบันทึกไว้ว่า เมื่อวสันต์มาเยือนจะมีม่วงอ่อนแต้มเขียว ดุจวสันต์ดอกท้อ พบเห็นได้ยากยิ่งในรอบพันปี นี่คือหยกม่วงแต้มเขียวใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว!” เหล่าผู้เชี่ยวชาญเองก็เพิ่งเคยเห็นหยกวสันต์ดอกท้อเป็นครั้งแรก ต่างตื่นเต้นจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “ยิ่งไปกว่านั้น หยกม่วงแต้มเขียวก้อนนี้หนักถึง 7 กิโลกรัม หากคิดราคากิโลกรัมละ 30 ล้าน และด้วยความหายากอย่างยิ่ง มูลค่าตลาดประเมินอย่างต่ำก็อยู่ที่ 1,000 ล้าน!”
“พระเจ้า 1,000 ล้าน!”
ห้องจัดเลี้ยงพลันโกลาหลขึ้นอีกครั้ง แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความอิจฉาอย่างบ้าคลั่ง
“เมืองหลวงยังไม่เคยมีใครผ่าหินแล้วได้หยกม่วงราคาแพงขนาดนี้เลย! วันนี้พวกเราได้เห็นปาฏิหาริย์เข้าแล้วสินะ!”
“หยกแท้ล้ำค่าเกินประเมิน สมคำร่ำลือจริง ๆ...”
“อย่างที่ว่าไว้ เมื่อม่วงมาจากทิศตะวันออก ทั้งอาภรณ์ม่วงและสายคาดยศ สีม่วงเป็นสีที่สื่อถึงราชบัลลังก์และวาสนามาตั้งแต่โบราณ ราคา 1,000 ล้านเป็นเพียงมูลค่าของมันเท่านั้น ความสูงส่งและหายากของมันประเมินด้วยเงินไม่ได้!”