แอร์โฮสเตสถือเครื่องดื่มเดินผ่านทางเดิน สวี่มู่เวยพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบไวน์แดงมาหนึ่งแก้ว จัดแต่งทรงผมเล็กน้อย แล้วเดินตรงไปยังที่นั่งวีไอพีสุดพิเศษ พอเหลือระยะอีกเพียงก้าวเดียว เธอก็ทำท่าเซถลา ไวน์ทั้งแก้วหกใส่กางเกงสูทตัวใหม่เอี่ยมของชายหนุ่ม
“เอ๊ะ!”
อวี๋ปินที่อยู่ข้าง ๆ เป็นคนแรกที่ได้สติ รีบหยุดงานในมือ
“คุณเป็นอะไรไป?!”
“ขอโทษค่ะ ขอโทษ เมื่อกี้ฉันเวียนหัวนิดหน่อยเลยยืนไม่อยู่...” สวี่มู่เวยยกมือกุมหน้าผาก สีหน้ารู้สึกผิดพลางเอ่ยขอโทษซ้ำ ๆ “ให้ฉันช่วยคุณผู้ชายคนนี้ทำความสะอาดดีไหมคะ!”
พูดจบเธอก็คุกเข่าลงข้างเท้าชายหนุ่ม ยื่นมือทั้งสองข้างไปหมายจะแตะกางเกงสูทของเขา
ความเย็นฉ่ำของเหล้าราดลงบนขา ปลุกชายหนุ่มที่กำลังหลับตื้นให้ตื่นขึ้น ลู่ถิงเฉินลืมตา เห็นใบหน้าหญิงสาวที่ดูน่าสงสารอยู่ตรงหน้า ดวงตาดำสนิทที่มีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำพลันฉายแววอำมหิตเย็นเยียบ “ไสหัวไป!”
เพียงคำเดียวก็ทำให้สวี่มู่เวยหนาวสะท้านไปทั้งตัว มือที่คิดจะวางลงบนขาของเขาสั่นระริกด้วยความตกใจ