"ตื๊ด~ ตื๊ด~ ตื๊ด~"
ฟังเสียงสัญญาณไม่ว่างจากปลายสาย หยางอ้ายหมินก็มึนงงไปหมด
ฉันเป็นใคร?
ฉันอยู่ที่ไหน?
ฉันจะทำอะไร?
หลังจากมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง เขาถึงได้สติว่านี่ตัวเองถูกคนเมินน่ะสิ!
สีหน้าจากขาวกลายเป็นเขียว แล้วก็แดง สีหน้าของหยางอ้ายหมินในชั่วพริบตานั้นเปลี่ยนไปหลายเฉด
"ปัง!"
ทุบโต๊ะอย่างแรง กดหมายเลขใหม่อีกครั้ง
"ฮัลโหล ต่อสายไปที่สำนักงานรองหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยอีกที"
"......"
โทรไปอีกครั้ง ฉินเฟิงไม่รับเลยด้วยซ้ำ
รออยู่นาน หยางอ้ายหมินถึงได้วางสายด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ!
บัดซบ!
ตัวเขาอุตส่าห์พูดดี ๆ ด้วย กล้าดียังไงมาวางสายเขา!
อีกฝ่ายนี่เหยียบหน้าตัวเขาลงกับพื้นไม่ยั้งเลย!
คิดไปคิดมา เขาก็โทรไปหาซ่งเฉียงอีก
ซ่งเฉียงที่กำลังดื่มชาอยู่ ได้ยินเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น ก็เอื้อมมือไปรับ
"ฮัลโหล ผมซ่งเฉียง"
"อะไรนะ นายโทรหาฉินเฟิงแล้วเขาวางสายนายเหรอ?"
"มันเรื่องอะไรกัน?"
"อ๋อ นายอยากให้เขาปล่อยตัวคนน่ะ?"
"เฮอะ!"
"กึก!"
ฟังคำอธิบายของหยางอ้ายหมินจบ ซ่งเฉียงก็วางสายทันที
"ไอ้หยางอ้ายหมินี่ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"
เรื่องทั้งหมดก็ชัดเจนว่าฉินเฟิงเสียเปรียบ ถูกกดดัน แต่หยางอ้ายหมินนี่กลับคิดแค่จะใช้ปากพูด ก็อยากให้อีกฝ่ายปล่อยตัวคน?
เหอะ คิดสวยอยู่นะ?
อีกด้านหนึ่ง
หยางอ้ายหมินที่ถูกวางสายอีกครั้ง ใบหน้าแก่ ๆ ขึ้นสีแดงคล้ำเหมือนตับหมู แค่เพราะมียายแก่หูหนวกอยู่ด้วย เขาถึงได้ไม่ระเบิดอารมณ์
สูดลมหายใจอยู่นานกว่าจะคิดได้ว่าที่ผ่านมาเขาเองก็มั่วซั่ว ไม่ควรไปขอคนอื่นลม ๆ แล้ง ๆ โดยไม่มีอะไรไปแลก