"น้องเอ๋ย พี่บอกเลย เชฟใหญ่ของโรงอาหารสามนี่นะ แต่ก่อนเป็นทายาทตำรับอาหารตระกูลถาน ต่อมายังไปร่ำเรียนฝีมือกับเชฟเสฉวนแห่งร้านเฟิงเจ๋อหยวนอีกหลายปี
เฮ้อ ฝีมือทำอาหารเขาน่ะ เรียกว่าต้นตำรับเลยล่ะ!"
ในแถวรอรับข้าวของโรงอาหารสาม ซ่งเฉียงคุยกับฉินเฟิงอย่างอารมณ์ดี
ถึงโรงงานรีดเหล็กจะมีครัวเล็กสำหรับผู้บริหาร แต่หลายคนรวมถึงซ่งเฉียงก็ชอบมากินที่โรงอาหารสาม
ไม่มีอะไรหรอก รสชาติอาหารดีกว่าโรงอื่นเยอะ
ส่วนคนที่ซ่งเฉียงพูดถึง ฉินเฟิงก็รู้ว่าเป็นใคร ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้โง่เบอร์หนึ่งแห่งซื่อเหอย่วน เหออวี่จู้ หรือก็คือเจ้าสวี่นั่นเอง!
สำหรับเสาโง่ ฉินเฟิงมีความรู้สึกที่ค่อนข้างคลุมเครือ:
ไม่ถึงกับเกลียด และก็ไม่ได้ชอบ
ชาติก่อน หลายคนที่ดูละครทีวี ต่างพากันบอกว่าเหออวี่จู้มันโง่
มองไม่ออกว่าอี้จงไห่กับฉินหวยหรูกำลังต้มตุ๋น ถูกล่อลวงมาทั้งชีวิต ท้ายสุดก็ไม่เหลืออะไรเลย สมควรแล้ว
ก็มีคนบอกว่าเขาใจดี จิตใจบริสุทธิ์ ไม่ได้คิดร้ายอะไร ถึงโดนคนอื่นหลอกใช้
ในมุมมองของฉินเฟิง เหออวี่จู้เป็นแค่คนที่แกล้งหลับ
หรือพูดอีกอย่างคือคนที่ไม่อยากตื่น
เหออวี่จู้ฉลาดไหม?
แน่นอนว่าเขาฉลาด!
แผนการของฉินหวยหรู เขารู้ดีทุกอย่าง ความเกรี้ยวกราดของสวี่ต้าเม่า เขาก็รับมือได้อย่างมีไหวพริบทุกครั้ง
คนแบบนี้ จะว่าเขาโง่ คงเป็นไปไม่ได้
แล้วทำไมสุดท้าย ถึงถูกหลอกจนไม่เหลืออะไรเลย?
นั่นก็เป็นเพราะ... ลึก ๆ ในใจเขาต้องการการยอมรับอย่างที่สุด!
พ่อของเขา เหอต้าชิง หนีไปกับแม่ม่าย จิตใจของเหออวี่จู้ที่ทั้งปมด้อยและโหยหาความอบอุ่นจากครอบครัว ต้องเลี้ยงดูน้องสาวอยู่คนเดียวในซื่อเหอย่วน ที่จริงแล้วลึก ๆ ใจต้องการการยอมรับจากคนอื่นอย่างมาก
และตอนที่เขาหลงทาง รู้สึกไม่มีที่พึ่ง อี้จงไห่ก็ปรากฏตัวขึ้นพอดี
"เจ้าจู้ ฉันรู้ว่านายเป็นเด็กดีที่สุดในบ้านเรา"