“เปิดประชุมใหญ่ทั้งซอยแล้ว!”
“ทุกคนในเรือน ออกมาประชุมกัน!”
ลานกลาง
เหยียนเซี่ยเฉิง เหยียนเซี่ยฟ่าง สองพี่น้อง ตะโกนจนคอแหบประกาศให้คนในเรือนมาประชุม
ไม่นานนัก ลูกบ้านที่กินข้าวเสร็จก็เดินออกจากบ้านกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย
ตรงใกล้ประตูบ้านตระกูลเหอ โต๊ะแปดเซียนถูกยกออกมาตั้งแล้ว
เหยียนปู้กุ้ยกับอี้จงไห่นั่งอยู่ที่เก้าอี้หลัก ก้มหน้าก้มตากระซิบคุยกัน อี้จงไห่พูดอะไรบางอย่างเบาๆ เหยียนปู้กุ้ยก็ผงกหัวเป็นระยะๆ เหมือนทั้งคู่ตกลงอะไรสักอย่างกันได้
ส่วนเจียตงซวี่นั่งอยู่แถวหน้า สายตากวาดหาคนที่คุ้นเคยอยู่ในฝูงชนตลอด
ไม่เห็นเหออวี่จู้ สวี่ต้าเม่าก็ไม่อยู่?
สิ่งที่พบนี้ทำให้เจียตงซวี่ขมวดคิ้ว
ก่อนหน้านี้เวลาบริจาคเงินให้บ้านตน ในเรือนนอกจากสามเจ้าลุงแล้ว ก็มีสองคนนี้ล่ะที่กระตือรือร้นที่สุด
เหออวี่จู้ถูกอาจารย์หลอกล่อมา ส่วนสวี่ต้าเม่าเองก็ทนคำยั่วยุของเหออวี่จู้ไม่ได้ ต้องการเอาชนะให้ได้
สองคนนี้ไม่อยู่ เงินบริจาคก็จะหายไปก้อนใหญ่เลย
สองคนอี้กับเหยียนที่คุยกันเสร็จ หันไปมองเก้าอี้ว่างด้านข้าง อี้จงไห่ขมวดคิ้ว
หันไปพูดกับหลิวกวงเทียนที่นั่งอยู่ข้างล่าง
“กวงเทียน พ่อนายล่ะ?”
“พ่อของผม...” หลิวกวงเทียนพูดค้างไว้ สายตาเหลือบไปทางเรือนทิศตะวันออก เบ้ปากพูด “นั่นไง พวกเขามานั่นแล้ว”
มองตามสายตาของเขาไปก็เห็นฉินเฟิงพาหลิวไห่จงเดินยิ้มร่าออกมาจากเรือนทิศตะวันออก
ท่าทางหัวเราะพูดคุยของทั้งคู่ ทำให้ใจของอี้จงไห่เต้นโครมอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แต่พอนึกถึงแผนของตัวเอง เขาก็คืนสติอีกครั้ง
“เฒ่าหลิว รอแกอยู่คนเดียวเลย รีบๆ เข้ามา”
อี้จงไห่เร่งเสียงหนึ่ง หลิวไห่จงเหลือบมองเขา ไม่พูดอะไร
สบตากับฉินเฟิงครั้งหนึ่ง ผงกหัวให้กันเล็กน้อย หลิวไห่จงก็เดินไปทางโต๊ะแปดเซียน ส่วนฉินเฟิงเดินมาหน้าคน หลิวกวงเทียนรีบเอาเก้าอี้ที่เตรียมมาแต่เนิ่นๆ มาจัดไว้ให้เขา
ยิ้มๆ ตบบ่าหลิวกวงเทียน ฉินเฟิงก็ดึงเขามานั่งด้วยกัน
พอเห็นคนมากันครบแล้ว หนนี้อี้จงไห่ไม่ให้หลิวไห่จงพูดประโยคต้อนรับไร้สาระอีก ลุกขึ้นเปิดประเด็นตรงๆ
“เอาล่ะ ต่อไปผมจะแจ้งเรื่องให้ทุกคนทราบ”