"ท่านอาเขย ท่านเจ๋งเกินไปแล้ว!"
ภายในเรือนทิศตะวันออก
หลิวไห่จงมองฉินเฟิงพลางชูนิ้วโป้งให้
นี่ไม่ใช่การประจบสอพลอ แต่เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่พลิกล็อกโลกทัศน์ของเขาไปอย่างสิ้นเชิง
เดิมทีหลิวไห่จงสิ้นหวังกับการวางแผนของอี้จงไห่แล้ว คิดว่าเงินนั้นต้องเสียไปแน่
ไม่คิดว่าท่านอาเขยจะใช้แค่ไม่กี่คำ พูดถึงกฎที่ว่าการบริจาคต้องรายงานต่อสำนักงานเขต กลับตาลปัตรสถานการณ์ทั้งหมด
ไม่เพียงแผนของอี้จงไห่จะล้มเหลว ยังเกือบทำให้เจียตงซวี่กับอี้จงไห่ผิดใจกันถึงขั้นแตกหัก!
หลิวไห่จงเห็นชัดเจนเมื่อครู่ สายตาที่เจียตงซวี่มองอี้จงไห่นั้น ราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ
ถ้าไม่มีสติยั้งคิดอยู่บ้าง ก็คงอาละวาดไปแล้ว
ตอนที่หลิวไห่จงตามหาฉินเฟิงทีหลัง ก็เห็นทั้งสองคนรีบเดินออกไปข้างนอก ดูท่าทางน่าจะไปรายงานที่สำนักงานเขต
คิดถึงตรงนี้ หลิวไห่จงทำสีหน้ากลุ้มใจ:
"ท่านอาเขย เมื่อกี้อี้จงไห่กับเจียตงซวี่ดูจะไปสำนักงานเขตแล้ว
พอถึงตอนนั้นถ้าพวกเขากลับมาหลังจากรายงานที่สำนักงานเขตแล้วจริง ๆ จะทำอย่างไรดี?"
ท่านอาเขยลงมือทีเดียวก็ 400 หยวน ถึงแม้ไม่ใช่เงินของหลิวไห่จง แต่เขาก็รู้สึกเสียดายแทนฉินเฟิง
เพราะ
ในฐานะผู้อยู่อาศัยเก่าแก่ในเรือน หลิวไห่จงรู้จักนิสัยใจคอของคนตระกูลเจียดี บริจาคเงินให้ครอบครัวนั้น สู้โยนทิ้งน้ำยังดีกว่า อย่างน้อยยังได้ยินเสียง
ได้ยินคำพูดของหลิวไห่จง ฉินเฟิงก็รู้ว่าเขาหวังดี จึงยิ้มพลางโบกมือ เชิญให้อีกฝ่ายนั่งลง
เอื้อมมือล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า โยนให้อีกฝ่ายมวนหนึ่ง ส่วนตัวเองคาบไว้มวนหนึ่ง
จากนั้นหลิวไห่จงก็รีบจุดไม้ขีดให้ ฉินเฟิงสูดควันก่อนกล่าวว่า: