“สหายฉินเฟิง นายทำผลงานชิ้นใหญ่แล้ว!”
ภายในห้องใต้ดิน
เจ้าเจี้ยนจวินมองซ่งเหล่าหู่ที่ถูกยิงกลางหน้าผาก แล้วหันกลับมาพูดยิ้มๆ
“ฮ่าๆ ผมน่ะ...”
ฉินเฟิงกำลังจะถ่อมตัว ซ่งเฉียงที่อยู่ข้างๆ ก็ขัดจังหวะด้วยความโกรธทันที
“เฒ่าเจ้า งานข่าวกรองพวกนายทำกันยังไง?
ซ่งเหล่าหู่นี่ไม่ใช่นักเลงกระจอกธรรมดาเลย ตอนนี้เรื่องมันบานปลายใหญ่โตขนาดนี้ นายควรให้คำอธิบายกับแผนกรักษาความปลอดภัยของเราได้แล้ว!”
“นี่มัน...”
เจ้าเจี้ยนจวินเก้อเขิน พูดตะกุกตะกักไม่เป็นคำ
แน่นอน
ไม่แปลกที่ซ่งเฉียงจะโกรธขนาดนี้ ก็บอกแล้วว่าให้มาช่วยปราบตลาดมืด
แต่ดูจากฝีมือของซ่งเหล่าหู่ อีกฝ่ายเป็นพวกสายลับศัตรูที่ติดอาวุธครบมือชัดๆ
สายลับศัตรูกับนักเลงกระจอก อันตรายมันต่างกันราวฟ้ากับเหว ซ่งเฉียงโกรธก็สมเหตุสมผล
“แล้วนายก็ด้วย!” เห็นเจ้าเจี้ยนจวินไม่พูด ซ่งเฉียงก็หันเป้าไปทางฉินเฟิง
“คนตั้งมากมายขนาดนั้น นายจะเอาชีวิตไปเสี่ยงทำไม?
ถ้านายเป็นอะไรไป ฉันจะไปรายงานท่านผู้บังคับบัญชาคนเก่ายังไง?”
ซ่งเฉียงรู้สึกว่าฉินเฟิงนี่ไม่เคยทำให้ตัวเองสบายใจเลย ครั้งก่อนก็เตือนแล้วว่าอย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงขนาดนี้ แต่ดูเขาสิ คราวนี้หนักกว่าเดิมอีก!
“อะแฮ่มๆ...” ฉินเฟิงลูบจมูกอย่างเก้อเขิน รู้ว่าอีกฝ่ายหวังดี จึงไม่เถียงกลับสักคำ
“เฒ่าซ่ง อย่าโกรธเลย ครั้งนี้เป็นความผิดฉันเอง ฉันขอโทษพวกนาย
เอางี้ ฉันมีอำนาจตัดสินใจ ของที่ได้จากครั้งนี้ พวกแผนกรักษาความปลอดภัยจะได้เพิ่มอีกครึ่งส่วน!”
“ไม่เอา สองส่วน!”
ซ่งเฉียงอ้าปากขอหนัก ทำเอาเจ้าเจี้ยนจวินอึ้งไปเลย