ย้อนกลับไปเมื่อคืนเจ็ดโมงเย็น การประชุมใหญ่ทั้งบ้านเพิ่งจบลง
เพราะอี้จงไห่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า ฉินเฟิงจึงเก็บเงินบริจาค 400 หยวนคืน เจียตงซวี่แทบอยากฟันอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ
หลังจากฉินเฟิงจากไป เจียตงซวี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากอี้จงไห่ตรงไปที่สำนักงานเขตทันที
ในความคิดของเขา แค่ไปแจ้งที่สำนักงานเขต ฉินเฟิงต้องคืนเงินให้แน่
น่าเสียดายที่อุดมคติงดงาม แต่ความจริงโหดร้าย
สถานการณ์ที่สำนักงานเขตเป็นอย่างที่ฉินเฟิงคิด พวกเขารู้ดีถึงสภาพตระกูลเจีย จึงไม่ยอมให้เจียตงซวี่ขอรับเงินบริจาค
เหตุผลก็ง่ายมาก
รายได้เฉลี่ยต่อคนของตระกูลเจียต่อเดือนเกิน 5 หยวน ในซื่อเหอย่วนยังมีบ้านสองห้อง ไม่เข้าข่ายครอบครัวยากจน จึงไม่สามารถรับเงินบริจาคได้
ออกจากสำนักงานเขตมา เจียตงซวี่มองอี้จงไห่ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความแค้น
ไม่มีทางเลือก เงิน 400 หยวนที่ฉินเฟิงเอาออกมานั้นยั่วยวนเกินไปแล้ว
ความรู้สึกที่จากสวรรค์ร่วงลงนรกในพริบตา ทำให้เจียตงซวี่รับไม่ได้
ในใจเขาโทษอี้จงไห่ว่า
ในเมื่อรู้ว่าการบริจาคต้องแจ้งล่วงหน้า ก็น่าจะหาคนไปเคลียร์เส้นสายไว้ก่อน ไม่ใช่มาจีบตอนใกล้ตัว
แต่เจียตงซวี่ไม่รู้ว่า อี้จงไห่ก็เพิ่งรู้จากที่ฉินเฟิงพูดว่าการบริจาคต้องแจ้งสำนักงานเขต
สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบของเจียตงซวี่ อี้จงไห่กัดฟัน ควักเงินที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมายื่นให้
“ตงซวี่ อย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันยังมี 350 หยวน เอาไปใช้ก่อน”
อี้จงไห่เข้าใจว่าอธิบายมากไปก็ไร้ประโยชน์ ทำได้แค่แก้ปัญหานี้ด้วยตัวเอง
และแน่นอน วินาทีต่อมา
สายตาเย็นเยียบแต่เดิมหายวับ เจียตงซวี่กลับมาเป็นเหมือนเดิมที่ว่านอนสอนง่าย
“อาจารย์ นี่มันจะดีเหรอครับ”
เจียตงซวี่ปากว่ากระไรอยู่ แต่มือไวไม่น้อย