"ปัง ปัง ปัง ปัง..."
"ตั๊ก ตั๊ก ตั๊ก ตั๊ก..."
ในพริบตาเดียว อาวุธปืนอัตโนมัติเจ็ดแปดกระบอกก็ระดมยิงพร้อมกัน ทั้งลานบ้านพลันตกอยู่ในความโกลาหล
เพราะได้รับคำเตือนจากฉินเฟิง หม่าปิงและพวกอีกสองคนที่อยู่ข้างหลังเขาจึงหลบได้ทันท่วงที
ถึงท่าทางจะตะกุกตะกัก แต่ก็ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต
ส่วนหม่า ซานกับหม่า จิ่วที่ยืนอยู่ในลานบ้านและยังไม่ทันได้สติ กลับถูกยิงจนพรุนเป็นรังผึ้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อก่อนล้มลงกับพื้น ดวงตาเบิกโพลง
"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง——"
กระสุนตัดผ่านความมืดในยามค่ำคืน กระแทกลงบนพื้นซีเมนต์ เกิดประกายไฟกระจาย
"หม่าปิง!"
"ครับ"
"พี่น้องมีใครเจ็บตัวไหม?"
ฉินเฟิงที่ซ่อนอยู่หลังแปลงดอกไม้ตะโกนถามหม่าปิงและพวกที่หลบอยู่หลังเสา
"ไม่มีครับ" หม่าปิงถือปืน หายใจหอบตอบกลับ
เมื่อกี้นี้อันตรายเสียจริง ถ้าไม่ใช่เพราะฉินเฟิงเตือนล่วงหน้า พวกเขาอาจจะต้องกลายเป็นรังผึ้งเหมือนสองคนนั้นไปแล้ว
ข่าวกรองผิดพลาด ไอ้ซ่งเหล่าหู่นี่ไม่ใช่แค่นักเลงกระจอกธรรมดาเลย
ก็แหงล่ะ
นักเลงบ้านไหนจะมีอาวุธมากมายขนาดนี้?
แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลามัวขบคิดเรื่องนี้
ฉินเฟิงเงยหน้าขึ้นจะดูสถานการณ์ฝั่งตรงข้าม แต่หัวเพิ่งโผล่ขึ้นมาก็ถูกอีกฝ่ายพุ่งเป้าเล็งทันที
กระสุนชุดหนึ่งกวาดเข้าใส่แปลงดอกไม้ขนาดใหญ่ กระเด็นเอาเศษดินปลิวว่อน
ไฟในห้องดับลง ลานบ้านทั้งลานตกอยู่ในความมืด มองเห็นอะไรได้เพียงราง ๆ ด้วยแสงจันทร์
ฉินเฟิงรู้ดีว่าการอืดอาดจะทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลง เขาจึงตะโกนบอกหม่าปิงและพวกว่า:
"คุ้มกันให้ข้าด้วย!"
"ครับ!"
สิ้นเสียง หม่าปิงและพรรคพวกอีกสองก็ลุกขึ้นอาศัยที่กำบังยิงตอบโต้กับอีกฝ่าย
ส่วนฉินเฟิงก็หมอบคลานต่ำ ลัดเลาะไปตามใต้แปลงดอกไม้
"ปัง ปัง ปัง ปัง....."
"ตั๊ก ตั๊ก ตั๊ก ตั๊ก....."
การปะทะของทั้งสองฝ่ายดุเดือดขึ้นถึงขีดสุดในทันที เพียงแต่เพราะกำลังคนไม่พอ อาวุธยุทโธปกรณ์ก็ด้อยกว่า หม่าปิงและพวกสามคนจึงถูกกดดันอยู่ตลอด
หนึ่งในนั้นไม่นานก็ถูกยิงเข้าที่แขน หมดความสามารถในการรบ นอนพิงอยู่ตรงมุมกำแพง มือกดบาดแผลบนแขนที่เลือดไหลไม่หยุดไว้แน่น