เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงแรกสาดลอดเข้ามาในห้อง ฉินเฟิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“เช็คอิน”
“ติ๊ง”
“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับของขวัญชุดใหญ่สำหรับใช้ชีวิตประจำวัน*1 ต้องการเปิดหรือไม่”
“เปิด”
“ติ๊ง~”
“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ: ข้าวสารหนึ่งร้อยตัน แป้งขาวหนึ่งร้อยตัน น้ำมันพืชหนึ่งร้อยตัน ไข่ไก่หนึ่งร้อยตัน ผักหนึ่งร้อยตัน เนื้อหมูหนึ่งร้อยตัน เนื้อวัวหนึ่งร้อยตัน เนื้อแกะหนึ่งร้อยตัน เครื่องปรุงรสต่าง ๆ หนึ่งร้อยตัน........ กระดาษชำระหนึ่งร้อยตัน ถุงยางหนึ่งร้อยตัน”
เพียงชั่วพริบตา พื้นที่พกพาขนาดเกือบหนึ่งแสนลูกบาศก์เมตรของฉินเฟิงก็ถูกยัดด้วยสิ่งของต่าง ๆ จนเต็มไปหนึ่งในสิบ
ให้ตายสิ!
แม้แต่ฉินเฟิงที่บอกว่าตัวเองผ่านโลกมาโชกโชนก็ยังตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
สิ่งของต่าง ๆ ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ แป้งขาวและข้าวสารเป็นกระสอบ ๆ ผักและเนื้อหมูเป็นเข่ง ๆ จัดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบในพื้นที่นั้น
มองดูข้าวของที่กองพะเนินเทินทึก ใจของฉินเฟิงก็สงบลงได้ในที่สุด
ยุคนี้ข้าวของหายาก แม้แต่ในซื่อจิ่วเฉิง บางทีก็ยังไม่มีหลักประกันเรื่องเสบียง
เสบียงอาหารและเนื้อสัตว์ที่ชาวบ้านได้รับในแต่ละเดือนมีมาตรฐานที่เข้มงวด
ถ้าไม่มีตั๋วที่ตรงกัน ต่อให้มีเงินก็ซื้อของไม่ได้
และฉินเฟิงที่มาจากโลกอนาคตรู้ดี จากปี 59 เป็นต้นไป สถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายลง
สามปีหลังจากนั้น ภัยธรรมชาติและภัยจากน้ำมือมนุษย์จะถั่งโถมเข้าใส่ ผู้คนทั่วแผ่นดินจีนจะไร้ที่อยู่อาศัย ครอบครัวแตกแยก บ้านเมืองพังพินาศ
ตอนนี้ฉินเฟิงยังไม่มีพลังมากพอที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้
แต่ตอนนี้ที่มีเสบียงพวกนี้ เรื่องอื่นไม่กล้ารับปาก แต่อย่างน้อยตัวเขา ครอบครัว และเพื่อน ๆ จะอยู่ได้อย่างสุขสบายแน่นอน