"สหายทั้งหลาย วันนี้..."
บนเวทีประธาน ผู้อำนวยการโรงงานหยางอ้ายหมินกำลังกล่าวสุนทรพจน์ เนื้อหาก็ง่ายมาก
ก็เพียงว่า ตั้งแต่ต้นปีจนถึงตอนนี้ โรงงานรีดเหล็กประสบความสำเร็จมากแค่ไหน บรรดาคนงานท่านทั้งหลายลำบากเพียงใด เหล่าผู้บริหารพยายามกันมากแค่ไหน ต่อไปจะต้องทำเป้าหมายอะไรให้สำเร็จ ล้วนเป็นคำพูดที่พูดซ้ำซาก ไม่มีความใหม่
ฉินเฟิงฟังได้แป๊บเดียวก็หมดความสนใจ ในใจเพียงหวังให้หยางอ้ายหมินพูดจบเร็วๆ จะได้เริ่มการแสดงร้องเต้นและละครตลกเร็วๆ ได้ยินว่าการแสดงรอบนี้ยังเชิญคนจากคณะศิลปะซื่อจิ่วเฉิงมาอีกไม่น้อย
หน้าฝูงชน ซ่งเฉียง หลี่หวยเต๋อ และบรรดาผู้นำโรงงานรีดเหล็กอีกหลายคน นั่งอยู่แถวหน้าสุด ฉินเฟิงก็มีที่นั่งอยู่ข้างๆ พวกเขา แต่ตอนที่ซ่งเฉียงส่งคนมาเรียก เขากลับปฏิเสธ
จะไปเบียดอยู่กับกลุ่มผู้ชายแก่ๆ ทำไม ไม่สู้ไปนั่งอยู่กับหานชุนเยี่ยนที่ทั้งหอมทั้งสวยข้างๆ ดีกว่า
"ชุนเยี่ยน รู้สึกยังไงบ้าง เบื่อไหม?"
ฉินเฟิงถามเสียงเบา
"ไม่เบื่อสักหน่อย ฉันว่าสนุกดีออก"
ต่อคำพูดของหยางอ้ายหมินบนเวที หานชุนเยี่ยนฟังอย่างเอร็ดอร่อย ตอนที่ได้ยินอีกฝ่ายรายงานผลสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของโรงงานรีดเหล็ก ก็พลอยตื่นเต้นตะโกนชมเสียงดังกับคนรอบข้าง แม้ว่านางจะไม่ใช่คนของโรงงานรีดเหล็กเลยก็ตาม
"เธอชอบก็ดีแล้วล่ะ" ฉินเฟิงยิ้มตอบกลับไปคำหนึ่ง
จากนั้น เขาชะเง้อมองซ้ายมองขวา แน่ใจว่าไม่มีใครสนใจตรงนี้ จึงยื่นมือไปจับมือเล็กๆ ของหานชุนเยี่ยน
สัมผัสอุ่นๆ มือเล็กของหานชุนเยี่ยนอบอุ่นมาก ทว่าผิวที่ฝ่ามือค่อนข้างสาก หยาบกร้าน ดูออกว่าเป็นมือที่ทำงานหนักเป็นประจำ