"สหายทั้งหลาย วันนี้คือวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1958 เป็นวันครบรอบ 9 ปีแห่งการก่อตั้งประเทศอันยิ่งใหญ่ของเรา
ในวันแห่งความสุขนี้ ให้เรามารวมตัวกัน เพื่อมอบคำอวยพรที่จริงใจที่สุดแด่มาตุภูมิอันยิ่งใหญ่ของเรา!"
เมื่อผู้ประกาศอ่านจบลงด้วยอารมณ์ที่เปี่ยมล้น เสียงเพลงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นทั่วโรงงาน:
"ธงห้าดาวปลิวไสวตามสายลม"
"บทเพลงแห่งชัยชนะกึกก้องเพียงใด"
"ร้องเพลงสรรเสริญมาตุภูมิอันเป็นที่รักของเรา"
"จากนี้ก้าวสู่ความมั่งคั่งและเข้มแข็ง..."
"........"
ในช่วงเวลาต่อจากนี้ เพลงนี้จะถูกเปิดวนซ้ำตลอดทั้งวัน
วันนี้โรงงานรีดเหล็กคึกคักเป็นพิเศษ ตรงกลางประตูใหญ่มีการสร้างซุ้มประตูไม้ไผ่ชั่วคราว ห่อด้วยผ้าแดง ตรงกลางมีตัวหนังสือใหญ่สี่ตัว [ฉลองวันชาติ]
ทั้งสองข้างยังมีป้ายโฆษณาประชาสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของยุคสมัย
ด้านซ้ายคือ: ทุ่มเทกำลังใจ มุ่งสู่ความเป็นเลิศ
ด้านขวาคือ: รวดเร็ว ดี ประหยัด สร้างสังคมนิยม!
คนงานและครอบครัวจำนวนมากเร่งฝีเท้าผ่านใต้ซุ้มไม้ไผ่ ชี้นิ้วพูดคุยเกี่ยวกับการตกแต่งในบริเวณงาน
ในเวลานี้ในเขตโรงงานเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ฝูงชนนับไม่ถ้วนกำลังมุ่งหน้าไปยังลานกว้างใหญ่
ที่หน้าโรงงานรีดเหล็ก ฉินเยว่สาวน้อยตาดีมองเห็นฉินเฟิงขี่จักรยานมาแต่ไกล
บนรถของฉินเฟิงในเวลานี้ ด้านหลังนั่งหานชุนเยี่ยน ด้านหน้าบนคันรถนั่งหานชุนหมิง
เมื่อจอดรถ หานชุนหมิงรีบลงจากรถแล้วเอามือกุมก้นนวดอย่างเมามัน
"โอย เจ็บจะตาย!"
หานชุนเยี่ยนเห็นท่าทางของน้องชายแล้วอดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากหัวเราะคิกๆ เมื่อกี้ยังปากแข็งบอกว่าไม่เจ็บ ตอนนี้จับได้แล้วสิ
"พี่ชาย!"
ฉินเฟิงเพิ่งจอดรถเสร็จ ฉินเยว่ก็พุ่งเข้ามากอดเขา
"พี่ใหญ่"
"ท่านอาเขย!"
"ปู่ใหญ่!"
"......"
ฉินเฟิงเงยหน้าขึ้น ฉินหยางและครอบครัวหลิวไห่จงก็เดินตามมา
"รองสอง ไห่จง ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือสหายหานชุนเยี่ยน นี่คือน้องชายของเธอ หานชุนหมิง พวกเขาเป็น..."
พูดมาถึงตรงนี้ ฉินเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยปากว่า "พวกเขาเป็นเพื่อนของผม"
ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองยังไม่เปิดเผย ฉินเฟิงยังไม่อยากเปิดเผยเร็วเกินไป