"รองหัวหน้าฉิน ผมรู้ว่าผิดแล้ว รู้ว่าผิดจริง ๆ แล้ว!"
เหออวี่จู้ลุกขึ้นพรวดเดียว คว้าราวกั้นแล้วร้องไห้ฟ้อง
มองดูสภาพซังกะตายของเขา ฉินเฟิงเบะปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอือมระอา
เมื่อครู่เพิ่งรู้จากปากหม่าปิง ว่า
ที่เหออวี่จู้ขโมยผักนั้นก็เพื่อช่วยเหลือเจียจางซื่อเพื่อนบ้านในลานบ้าน ฉินเฟิงเกือบจะหันหลังเดินหนีไปแล้วด้วยความโมโห
ไอ้โง่แบบนี้ ปล่อยให้มันเน่าอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน
แต่สวี่ต้าเม่าเพื่อให้ฉินเฟิงช่วยคน ถึงกับคุกเข่าอีกครั้ง อ้อนวอนร่ำขอ
อีกอย่างเหออวี่จู้ก็เพิ่งขโมยผักเป็นครั้งแรก ฉินเฟิงคิดไปคิดมา จึงตั้งใจว่าจะมาดูไอ้โง่นี่หน่อย ว่ายังพอมีค่าพอให้ช่วยเหลือไหม
"เหออวี่จู้ ฉันถามนายนะ ที่นายบอกว่าขโมยผักไปช่วยเจียจางซื่อ นั่นเป็นความคิดของนายเอง หรือมีใครสอนมา?"
ฉินเฟิงปักใจไว้แล้วว่า ถ้าเหออวี่จู้บอกว่าเป็นความคิดของตัวเอง เขาจะหันหลังเดินหนีทันที ไม่มีทางไปช่วยเหลือคนดีเฮงซวยแบบนี้เด็ดขาด
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ความคิดของผม!" เหออวี่จู้โบกมือรัว แล้วพูดต่อว่า
"คือเจ้าลุงใหญ่มาหาผมแต่เช้า อยากให้ผมหาของมีประโยชน์มาให้เจียจางซื่อบำรุงร่างกายน่ะครับ
ผมก็คิดว่าต่างคนต่างเป็นเพื่อนบ้านกัน ก็ไม่กล้าปฏิเสธจริง ๆ ผมก็เลย...."
"เพราะงั้น....นายถึงยอมเสี่ยงโดนตัดสินโทษ ไปขโมยของของหลวงงั้นเหรอ?"
น้ำเสียงของฉินเฟิงเย็นชามาก ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ไอ้โง่ที่ถูกคนอื่นหลอกใช้แล้วยังช่วยเขานับเงินอีก!
เหออวี่จู้หน้าซีดก้มหน้าตลอด ไม่กล้าเงยหน้ามองฉินเฟิง
"หึ!"
ฉินเฟิงหัวเราะเย็นชา น้ำเสียงเหยียดหยามว่า
"เหออวี่จู้ นายมันก็แค่ไอ้โง่รู้ตัวไหม?
อี้จงไห่เงินเดือนเดือนละกว่า 80 หยวน รวมสวัสดิการต่าง ๆ แล้วเกินร้อยด้วยซ้ำ!