“เหอะ ก็แค่พวกแก?”
ฉินเฟิงได้ยินคำพูดของทั้งสองคน ก็ทำหน้าเหยียดหยามพูดว่า:
“พวกแกยังไม่คู่ควรให้ฉันคุยด้วย เรียกซ่งเหล่าหู่มาคุยกับฉัน”
“นี่...” ชายร่างใหญ่ทำหน้าลังเล จากนั้นกัดฟันพูด:
“ท่านผู้กล้า ในเมื่อท่านต้องการคุยกับนายท่านหู่ของเรา หรือพรุ่งนี้ค่ำท่านค่อยมาใหม่อีกที ข้าจะได้ไปแจ้งนายท่านหู่และรอคอยท่านมาเยือนดีหรือไม่!”
“หือ? ทำไมต้องรอพรุ่งนี้ค่ำ? คืนนี้ไม่ได้เหรอ?”
ฉินเฟิงขมวดคิ้ว
ล้อเล่นหรือไง พวกเราหลายร้อยคนเตรียมพร้อมรอแล้ว แกบอกให้กลับมาพรุ่งนี้ค่ำ?
จะเป็นไปได้ยังไง?
ชายร่างใหญ่ยิ้มเจื่อน: “ไม่ใช่ว่าไม่ได้ เพียงแต่นายท่านหู่ของเรามีแขกผู้มีเกียรติมาเยือนคืนนี้ ไม่มีเวลาจริงๆ!”
“แขกบ้าอะไร!”
“บอกตามตรงนะ ฉันน่ะมีแป้งขาว ข้าวสาร แล้วก็เนื้อหมูเป็นร้อยๆ ตัน ถ้าพวกแกไม่เอา ก็ยังมีที่อื่นที่ต้องการ”
พูดจบ ฉินเฟิงก็ทำเป็นโกรธ หันหลังจะเดินจากไป
“เฮ้ยๆๆ ท่านผู้กล้า ท่านผู้กล้าอย่าเพิ่งไปนะ!”
พอเห็นฉินเฟิงโกรธจะจากไป ชายร่างใหญ่ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วรีบเข้าไปขวางฉินเฟิงไว้
ธัญพืชเป็นร้อยๆ ตัน แล้วยังมีหมูอีก!
การค้าขนาดนี้ เขาไม่กล้าพลาดง่ายๆ
ถ้าให้นายท่านหู่รู้เข้า หนังคงถูกถลกแน่
“จะทำไม อยากปล้นหรือไง?” ฉินเฟิงทำหน้าบึ้ง พูดยิ้มเย็น
“โอ๊ย ท่านผู้กล้า ท่านนี่พูดเล่นได้ตลกจริงๆ ฝีมืออย่างท่าน ข้าไม่กล้าหรอก!”
“คืออย่างนี้ พวกข้าสองคนวันนี้ขอตายเอาดาบหน้า ท่านไปกับพวกข้าเถอะ พวกข้าพาท่านไปพบนายท่านหู่ ท่านว่ายังไง?”
ในใจดีใจ แต่ฉินเฟิงไม่แสดงออกทางสีหน้า เบ้ปากทำท่าไม่ยี่หระพูดว่า:
“ก็ได้ งั้นไปกับพวกแกสักรอบ”
“ได้ พวกเราไปกันเลย”
“เดี๋ยวก่อน”