เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ฉินเฟิงตื่นแต่เช้า ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เปลี่ยนใส่ชุดจงซานและรองเท้าหนังที่เพิ่งซื้อมาใหม่
หลังจากจัดแจงตัวเองหน้ากระจกจนดูเรียบร้อยดีแล้ว ฉินเฟิงมองดูน้องชายน้องสาวที่เพิ่งตื่นนอนและยังงัวเงียอยู่ แล้วพูดว่า
“น้องรอง วันนี้พาเด็กน้อยไปที่บ้านข้างหลังนะ ฉันบอกไห่จงไว้แล้ว พวกนายไปโรงงานกับเขา เดี๋ยวเราไปเจอกันที่หน้าโรงงาน”
“รู้แล้วครับ พี่” ฉินหยางเป็นคนสุขุม ทำตามคำพูดของฉินเฟิงโดยไม่เคยลดหย่อน
น้องเล็กฉินเย่ว์วิ่งเข้ามากอดขาเขา พูดว่า “พี่ หนูอยากไปกับพี่”
“ฮ่า ๆ ๆ เย่ว์เย่ว์เป็นเด็กดี เชื่อฟังนะ เดี๋ยวพี่ไปหา”
หลังจากปลอบน้องสาวเสร็จ ฉินเฟิงก็เข็นรถออกจากประตู
มาถึงในลานบ้าน
เพื่อนบ้านวันนี้ต่างสวมชุดทำงานตัวใหม่เอี่ยม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
โรงงานรีดเหล็กเวลาแปดโมงเช้ามีการแสดงรายงานวันชาติ ตอนเที่ยงมีงานกินเลี้ยงใหญ่
ในยุคที่ขาดแคลนอาหารแบบนี้ ทุกคนต่างตั้งตารอคอยการเลี้ยงมื้อนี้มาก
“รองหัวหน้าฉิน จะออกไปข้างนอกหรือครับ!”
“สวัสดีครับรองหัวหน้าฉิน”
“.......”
เพื่อนบ้านข้างเคียงที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างทักทายอย่างสุภาพ และฉินเฟิงเองก็ยิ้มตอบอย่างมีมารยาท
ตอนเดินผ่านบ้านหน้าสุด เหยียนปู้กุ้ยมองตามแผ่นหลังของฉินเฟิง สายตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
เขาไม่ใช่พนักงานของโรงงานรีดเหล็ก จึงย่อมไม่มีโอกาสได้ร่วมงานเลี้ยง
หันหลังกลับจะเข้าบ้าน แต่เผอิญเห็นป้าอ้วนที่อยู่ตรงข้าม กำลังจูงเด็กสองคนออกจากประตูด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ