“พี่ฉิน ข้ารับไก่ตัวนี้ไปไม่ได้หรอก!”
หน้าประตูต้าจ๋าเยวี่ยน
หานชุนเยี่ยนที่ข้อเท้าดีขึ้นมากแล้ว กำลังยื้อยุดกับฉินเฟิงเรื่องแม่ไก่ตัวหนึ่ง
ฉินเฟิงจะยกแม่ไก่ให้หานชุนเยี่ยนเป็นการชดเชย แต่หานชุนเยี่ยนเห็นว่าตัวเองใช้เงินของฉินเฟิงไปตั้งมากแล้ว ไม่สมควรรับของชดเชยอีก
ทั้งสองยื้อยุดกันไปมา จนหานชุนหมิงที่อยู่ข้าง ๆ อดกลอกตาไม่ได้
เขารู้สึกมาโดยตลอดว่า ท่าทีของทั้งสองนี้ แทนที่จะบอกว่าเป็นเรื่องแม่ไก่ ดูเหมือนคู่รักวัยรุ่นที่ไม่อยากจากกัน แค่อยากคุยกันต่ออีกหน่อยเสียมากกว่า
“เฮ้ย ชุนหมิง นี่ใครน่ะ?”
เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง สีหน้าไม่พอใจของหานชุนหมิงเปลี่ยนเป็นท่าทางประจบประแจงทันที
“ซูเหมิง เธอมาแล้วนี่”
“อืม” เด็กสาวผมเปียคู่ตอบพร้อมรอยยิ้ม
เห็นหานชุนหมิงไม่ตอบคำถาม เธอเลยใช้ศอกกระทุ้งอีกฝ่ายหนึ่งที “นี่ นายยังไม่ได้บอกเลยว่าคนนั้นเป็นใคร!”
“เขาน่ะเหรอ?” หานชุนหมิงชำเลืองมองฉินเฟิงอย่างขี้เกียจ น้ำเสียงดูแคลน
“หมูตัวหนึ่งที่อยากจะเขมือบผักกาดขาว!”
“หมูอะไร?”
ดวงตาโตของซูเหมิงกะพริบปริบ ๆ ไม่เข้าใจว่าหานชุนหมิงหมายความว่าอะไร
“เฮ้อ ยังไงก็ไม่ใช่คนดี อยู่ห่าง ๆ เขาไว้”
หานชุนหมิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ตั้งแต่ฉินเฟิงแนะนำตัวในโรงพยาบาล หานชุนหมิงก็มองออกแล้วว่าคนตรงหน้ามีความคิดกับพี่สาวคนที่สองของตน