“เจ้าลุงใหญ่ ท่าน...ท่านพูดอะไรนะ?”
อี้จงไห่พูดได้เด็ดขาดเสียจนเหออวี่จู้ยังงงไปชั่วขณะ เขาจึงถามย้ำอีกครั้ง
เมื่อเห็นท่าทางไม่เชื่อของเหออวี่จู้ อี้จงไห่ก็หน้าแดง แต่ยังคงตัดสินใจเด็ดขาด:
“จู้ เรื่องนี้มันเป็นเพราะนายเข้าใจข้าผิดเป็นหลัก จะโทษก็โทษตัวเอง ข้าไม่มีทางช่วยนายได้จริง ๆ เสียใจด้วย!”
พูดจบ อี้จงไห่ก็ยื่นมือจะปิดประตูอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่อยากพูดอะไรอีก
แต่ประตูปิดไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็ถูกเหออวี่จู้ยื่นมือมากั้นไว้
“จู้ นาย...”
“ปั๊ง!”
อี้จงไห่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเหออวี่จู้ต่อยล้มลงไปกองกับพื้น
“อ๊าก!!”
“แค่ก—”
อี้จงไห่ที่หงายหลังล้มก้นกระแทกพื้น กระอักเลือดออกมาพร้อมกับฟันหน้าสีเหลืองสองซี่
รู้สึกถึงความแสบร้อนจากปาก อี้จงไห่โกรธจัดตะโกนลั่น:
“เหออวี่จู้ นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?!!”
“ฮ่า ๆ.... ฮ่า ๆ ๆ ๆ....”
เหออวี่จู้แหงนหน้าหัวเราะลั่น ตอนนี้เขาถึงได้เห็นโฉมหน้าอันน่ารังเกียจของอี้จงไห่ชัดเจน
ที่แท้เขาก็เป็นอย่างที่รองหัวหน้าฉินว่าไว้จริง ๆ เป็นคนโง่ที่หลงเชื่อคำเพ้อเจ้อของอี้จงไห่!
พักใหญ่ สายตาที่แดงก่ำของเหออวี่จู้ก็จ้องเขม็งไปที่อี้จงไห่อย่างดุดัน
“ไอ้เฒ่า ดูข้าฆ่าแก!”
“จู้ นาย...”
“ปั๊ง!”
“โอ๊ย!”
“เสาโง่ ข้าจะสู้กับแกให้ตาย!”
“.......”
ในฐานะช่างประกอบ อี้จงไห่ก็มีแรงอยู่พอตัว ตอนสู้กับฉินเฟิงไม่ได้เรื่อง แต่ถ้าเป็นเหออวี่จู้ก็ยังพอสู้ได้
ทั้งสองคนต่อยตีกันในพริบตา ข้าวของในบ้านอี้จงไห่ถูกทุบพังยับเยิน
หวังอวี้เหมยที่อยู่ในบ้านออกมาพอดี เห็นทั้งสองชกต่อยกัน: