กู้หม่านเดินไปที่ไหดินเผา
ดวงตาขุ่นมัวห้าคู่หันมามองพร้อมกัน
เสี่ยวฟางรีบขวางอยู่หน้าไหดินเผา
“พี่หม่าน อย่าเข้าใกล้เกินไป”
“พวกมันพอตกใจแล้วจะพ่นพิษ ถ้ากระเด็นเข้าตาจะยุ่งเอา”
“ฉันอยากซื้อสองตัว”
กู้หม่านหยิบยันต์ขั้นเริ่มต้นสองแผ่นออกมา แกว่งไปมาตรงหน้าเขา
“ขายไหม?”
เสี่ยวฟางจ้องกระดาษยันต์ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
ยันต์ขั้นเริ่มต้นสองแผ่นไม่เพียงแลกอาหารได้ไม่น้อย แต่ยังช่วยรักษาชีวิตไว้ได้ในยามคับขัน
แต่เขากลับไม่ยื่นมือมารับเสียที ทั้งยังขวางไหดินเผาแน่นกว่าเดิม
“พี่หม่าน ของพวกนี้ขายไม่ได้จริง ๆ”
“นายยังมีลูกอ๊อดอีกกะละมังไม่ใช่เหรอ?” กู้หม่านชี้ไปข้าง ๆ “เลี้ยงให้โตขึ้นก็ได้คืนมาแล้ว”
เสี่ยวฟางทำหน้าเหมือนอมทุกข์แล้วส่ายหน้า
“คุณไม่เข้าใจหรอก”
“ลูกอ๊อดพวกนี้อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาเจ็ดแปดวันกว่าจะโตเป็นคางคก พอโตแล้ว เนื้องอกบนหลังก็ยังต้องเลี้ยงต่ออีกพักหนึ่ง ถึงจะผลิตพิษได้มากพอ”
เขาหันกลับไปมองไหดินเผา
“เมือกที่คางคกแต่ละตัวสะสมได้ในหนึ่งวัน พอให้เลียได้แค่ไม่กี่คำ”
“ห้าตัวนี้พอดีกับที่ฉันเลียวันละห้าครั้ง ถ้าคุณเอาไปสองตัว ฉันก็ต้องเลียน้อยลงวันละสองครั้ง”
“ฉันทนไม่ไหวหรอก”
หนังตากู้หม่านกระตุกทันทีที่ได้ยิน
“วันละห้าครั้ง... เลี้ยงเพิ่มอีกหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“คางคกมีพิษที่ผลิตได้ตลอดชีวิตจำกัด”
เสี่ยวฟางถูมือ ดวงตาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเนื้องอกเหล่านั้น
“ถ้าเลียทุกวัน พวกมันก็อยู่ได้ไม่นาน”