“ไม่คิดเงิน?”
กู้หม่านไม่ได้ดีใจ กลับถอยหลังไปครึ่งก้าว
“วันนี้นายแปลก ๆ นะ”
“แปลกตรงไหน?”
“นายยอมให้ของฟรีด้วย”
กู้หม่านมองเขาอย่างระแวดระวัง
“สารภาพมาตามตรง นายไปทำอะไรผิดต่อฉันมาใช่ไหม ถึงคิดจะเอาสูตรยาปลอมมาวางยาฉันให้ตาย?”
มือที่อวี๋เจ๋อกำลังพลิกหน้าหนังสือชะงักไปครู่หนึ่ง
“นายเป็นลูกค้ารายใหญ่คนเดียวในหมู่บ้านเสี่ยวสือ”
“ธุรกิจสิบแปดเหรียญทอง ต่อให้เอาไปเทียบกับเมืองจู๋ซานก็ไม่นับว่าเล็ก”
เขาปิดหนังสือดังปั้ก วางลงบนเคาน์เตอร์
“ถ้าฉันวางยานายตาย แล้วต่อไปจะหาเงินจากใคร?”
“นายมีชีวิตอยู่ต่ออีกปี ฉันก็หาเงินได้เพิ่มอีกปี เหตุผลนี้พอไหม?”
กู้หม่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ฟังดูเลือดเย็น แต่พอลองคิดดี ๆ ก็เข้ากับนิสัยของตาแก่นี่จริง ๆ
ถึงอย่างนั้น จู่ ๆ เขาก็ไม่คิดเงินขึ้นมา ก็ยังทำให้ใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว
“วันนี้นายดูเป็นคนขึ้นมาผิดปกติ”
“จะเอาหรือไม่เอา?”
อวี๋เจ๋อหยิบหนังสือขึ้นมาอีกครั้ง
“เอาสิ!”
กู้หม่านรีบขยับกลับไปที่เคาน์เตอร์
ช่างมันเถอะว่าจะเป็นยาจริงหรือไม่ ขอแค่รวบรวมเหล้ายาครบหนึ่งขวด นาฬิกาข้อมือก็คงมีปฏิกิริยาเอง
ส่วนหลังเสริมแกร่งแล้วจะกลายเป็นยาช่วยชีวิตหรือยาพิฆาต ค่อยดูกันตอนนั้นก็รู้
อวี๋เจ๋อหยิบกระดาษกับพู่กันออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ ก้มหน้าลงเขียน
ลายมือเขาไม่ได้สวยนัก แต่ลงพู่กันหนักแน่นและฉับไว ทั้งสมุนไพร ปริมาณ และวิธีจัดการ เรียงต่อกันเป็นบรรทัด ไม่นานก็เขียนเต็มกระดาษทั้งแผ่น
กู้หม่านรับสูตรยามา กวาดตามองตั้งแต่ต้นจนจบ คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“เหล้ามันเทาเจ็ดสิบดีกรี”
“เมือกคางคกเนื้องอก”
“ผงกระดูกตัวประหลาดที่เผาแล้ว”
“เมล็ดโลหิตระเบิด...”
พออ่านถึงบรรทัดสุดท้าย เขาก็เงยหน้าขึ้น
“ไอ้แก่เอ๊ย ที่แท้ก็คิดจะเล่นงานฉันจริง ๆ”