“ไม่เข้าไป ตอนนี้ยันต์ขั้นเริ่มต้นพวกนั้นก็กลายเป็นดอกไม้ไฟจริง ๆ แล้ว”
กู้หม่านมองถนนที่ปูขึ้นด้วยเหรียญทองหกเหรียญ
“พอเข้าไปแล้วเดินเบา ๆ เหยียบเฉพาะพื้นสีเทาขาว ห้ามแตะสนามหญ้าข้าง ๆ เด็ดขาด”
“จำไว้ พอลมพัดมาให้จับเข็มขัดฉันไว้แน่น!”
“ได้” อาหนิวกำท่อนไม้หยาบไว้แน่น สะพายกระบอกใส่ลูกศรไว้บนหลัง
กู้หม่านค่อย ๆ ยื่นปลายเท้าไปแตะพื้นรกร้างสีเทาขาว เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงขยับเท้าอีกข้างตามไป
อาหนิวเดินตามหลัง เขาตัวใหญ่ แถมยังแบกกระบอกลูกศรยันต์ไว้บนหลัง ทุกย่างก้าวจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ
ทั้งสองเดินเรียงกันไปตามทางสีขาวคดเคี้ยว มุ่งลึกเข้าไปในหุบเขา
ยิ่งเข้าไปลึก พื้นก็ยิ่งขรุขระ กู้หม่านเหยียบลงบนทางลาด เท้าพลันลื่นไถล ร่างครึ่งซีกเอนไปทางพื้นหญ้าสีเทา
ในช่วงคับขัน เขาบิดเอวกลางอากาศ วาดร่างเป็นรูปตัวเอส ฝืนดึงจุดศูนย์ถ่วงกลับมาได้
วิชากายาเพชรที่ฝึกมาตลอดหลายวันไม่เสียเปล่า ถ้าเป็นร่างป่วยกระเสาะกระแสะตอนเพิ่งทะลุมิติมา ป่านนี้คงจบเห่ไปแล้ว
กว่าจะตะเกียกตะกายมาถึงปลายทางได้ บนพื้นก็มีหลุมดำหลายหลุมที่เกิดจากแรงระเบิด พอให้คนสองคนเบียดกันอยู่ได้
กู้หม่านคุกเข่าข้างหนึ่ง ยกหน้าไม้ยิงยันต์ของช่างสวีขึ้นประทับบ่า
อาหนิวถอดตะกร้าสะพายหลังออกมาหนีบไว้หว่างขา มืออีกข้างเสียบท่อนไม้ลงในร่องหินบนพื้น
พอภูตไขกระดูกขุนเขาสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง ท่อนไม้นี่ก็จะเป็นเสาหลักยึดพวกเขาไว้
กู้หม่านแนบตาขวาเข้ากับกล้องเล็ง ห่างออกไปกว่า 70 เมตร หินยักษ์สีแดงขนาดเท่าบ้านกินพื้นที่เต็มสายตา