“ถึงแล้ว”
กู้หม่านหยุดอยู่ตรงปากหุบเขา
ด้านในกับด้านนอกหุบเขาราวกับเป็นคนละโลก
ด้านนอกมีแต่ดินดำกับเศษหิน แต่ภายในหุบเขากลับปกคลุมด้วยหญ้าเส้นเล็กสีเทาอ่อน
สายแร่หนาบางต่างกันเลื้อยคลุมไปทั่วชั้นหิน ทอดยาวเข้าไปถึงส่วนลึกของหุบเขา มองเผิน ๆ คล้ายเส้นเลือดนับไม่ถ้วนที่ฝังอยู่ในหิน
กู้หม่านยืนอยู่ตรงขอบแนวหญ้าสีเทา เงยหน้ามองหน้าผาสูงร้อยเมตร
ครั้งก่อนที่มา ในหัวเขาคิดแต่จะหนีออกไปให้รอดอย่างไร
แต่ตอนนี้พอมองอีกครั้ง สิ่งที่คิดกลับเป็นกำแพง โกดัง โรงงาน และที่ดินสำหรับปลูกมันเทา
ขอแค่ฆ่าภูตไขกระดูกขุนเขาได้ หุบเขาทั้งลูกก็จะเป็นของเขา
“วางตะกร้าลงก่อน อย่าเพิ่งเข้าไป”
อาหนิวทำตามอย่างว่าง่าย
กู้หม่านหยิบโคมศพออกมาจุดไฟ แล้วยกก้อนหินมาหลายก้อนกดมันไว้ให้มั่นคง
แสงสีขาวเย็นส่องสว่างไปทั่วปากหุบเขา
แสงสว่างแค่นี้อาจขวางภูตไขกระดูกขุนเขาไม่ได้ แต่ช่วยคุ้มกันทางถอยให้พวกเขาได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่าระหว่างสู้จะมีภูตผีตัวอื่นแอบย่องมาจากด้านหลัง
“จำไว้ให้ดี”
กู้หม่านตรวจซองลูกศรทั้งสามซอง
“นายแบกกระสุน แล้วคอยเปลี่ยนซองลูกศร ถ้าสถานการณ์ไม่ดีให้ดึงฉันไว้ พอฉันตะโกนให้หนี นายก็แบกฉันแล้ววิ่งกลับหมู่บ้าน”
อาหนิวคิดตามอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าแบกพี่ไว้ ฉันคงวิ่งไม่เร็วหรอก”
“งั้นก็ทิ้งตะกร้าไป”
“ข้างในมีลูกศรยันต์ตั้งเยอะ...ไม่เอาแล้วเหรอ?”
อาหนิวเบิกตากว้าง นั่นมันเงินเหรียญขาว ๆ ทั้งนั้น
“จะตายอยู่แล้ว ยังจะห่วงลูกศรบ้าอะไรอีก!”
อาหนิวถึงได้พยักหน้า
“จำไว้แล้ว”
กู้หม่านสอดซองลูกศรเข้าไปในหน้าไม้ยิงยันต์
กึก
สลักล็อกเข้าที่
เขาไม่ก้าวข้ามแนวหญ้า หากเลือกพื้นที่ราบด้านนอกปากหุบเขา แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น
พานท้ายหน้าไม้แนบไหล่ ตาขวาแนบกล้องเล็ง
เส้นเล็งพาดผ่านหญ้าเส้นเล็กสีเทาอ่อน ไปหยุดอยู่บนผนังหินสีดำในหุบเขา ห่างออกไปสามสิบเมตร